Acrobatische sex neuken in nieuwegein

acrobatische sex neuken in nieuwegein

Haag zjn etel zal hebb e: K v H Tussch bed ontstond to aan D Wed s[k terk te j G k metaan opgev tut d e ss ~n d e met e verschl bjna kele nledng moet bljv E rjn tegstanr net e rr let J Wnkelman 1 onrspt d f 1 R v d Klft F borst gestok Behalve e waarn e slagar sere N cd H er v kerk An rr d verdachte tlasteleggng doodslag et: B d theke spel moet het avondpartj ra!

H n vakgroep Naast elkaar p 8 Oct e cultureele: Butekant Wed stand g p pt brt h Haberer 2 BW: Wouw ward Groote n d Hushoudng bur dt blad e:: Jan v Oldbarnevelüaa Groote brune beun knr Brev: Vtt Pjnbounetraat l w.

Hj knkte Hernnert u zch dat k u mjn phour gaf dat u het dopje los kon schroev? Fn dan maakte ngeborg ger e twee fout Zj ontk bevrd met u te zjn g Vs z; Stel het voor als o vluchtge knsmakng Net te geloov zuchtte Hlmar Kn zj maakte wer e fout to zj beweer dat u Dnsdag net n Berljn was geweest k had e aandud f u getuge 7] held dat het utgeslot was dat u her aart Nu als u net n Berljn was dan kon u ook nuts gez hebb netwaar?

Maar nog had k ge motef gevond waarom zj d moord zou do Om te verhnr dat uw var zjn bedregng volvoer moest u ets bedregng wet netwaar? Hebt u er met haar over gesprok? Ne verzeker Hlmar Dat dacht k wel rtem commssars toe ngeborg ge ner gs mjn meng noot u over nanceele ond rok anrs EOUdt u wntrou zjn grsvord Zj huchel U e groote lef voor daarbj hoort tmnste n het begn dat m net over zulke leeljke dng als geld spreekt Maar hoe kon zj het andsjrs wet?

En wat gebeurt nu verr? Hagemann keek op U ze hj kunt natuurljk weggaan u was net gearresteerd Als u op mjnheer Vacher wlt wacht dan staat zjkamer te uwer beschkkng formaltet zull zoowat anrhalf uur n beslag nem Hertha Lars rekte d commssars haar be hand hj drukte ze harteljk Daarna vul hj kele formuler n k word dus vrj gelat?

Daarvoor mag u naar voorkamer gaan om uw moer te begroet Hlmar sprong aks geëlectrsoerd op Mjn moer s her? Hj rukte ur op stond e OOgbk op d drempel dan vloog hj zjn moer n arm commssars bleef alle met Hertha Ev heerschte zwjg tussch h to vroeg hj: U houdt erg veel hem?

Zj bloos Ja knkte zj Hagemann leun BChtemt Hj s e beetje mpulsef ze hj pzd maar k hoop dat verschrkkeljke gescheds e helzame leerschool voor hem s geweest Als k u e goed raad mag gev juffrouw Lars laat het hem noot voel dat u plan was e geweldg offer voor hem te brg Zoocts drukt e man verschrkkeljk Maar k weet mmers nog hoelemnal net ze zn verleg of Hlmar k Hj?

Ah mjn beste zoo gaan julle morgd weg? En julle neemt mevrouw Vscher mee? K schtterd e Of k meega? En julle gaan eerst naar Hnmburg? Natuurljk Nadkd leg hj d hoorn neer gng naa voorkamer assstt sprong op Ga nr hus!

Mag k mj e persoonljke vraag veroorlov? Waarom bt u egljk net getrouwd? Hoewel het Omzetbelastln Dsut»" n pers s versch besprek schjnt net tot e groot aantal onrnemers nog met te zjn d g dat zj han» omaatbelastng verschud gd w ro Heronr volgt e ljst weergev e aantal groep on n r: R aan do hand hun ge l etkaart tull word utgerekt formuler boter behoeve e herbov onr H tanspraak kaart 1 0 kunn doe word r n e r 1 d M dt ze for af te hal op Vrjdag 17 of Zaterdag 18 Januar uur Zj e zoodang formuler op e zer g nog net mocht hebb af d kunn dt uterljk tot met Wosdag 22 Januar dov alsnog ver: K volledg ngevuld Van Os!

Omzetbelastng accjns op " gram n h v C n Jan t m 7B Jan J reatra txa t m 29 Jan jan tabak gedstlleerd bracht meer op dan ramng weropbouw Mdlburg kundge werk rolps W: Abrl ar 1 5! Kunsthanl Martmus Lernur d Dull chland macht op hel oor e geesteljke mogeljkh hun h": Marsch l met cc tng h P w Hng va dart Evoudg oprecht zonr valscbe pd tot 31 Jan path adjudantond Hu; ngh dt relaat geschrev H goed proeft echter n dt boek wal offcer onroffcer manzehapp hun vlucht hebb geled e hoe zj er naar verlangd hun varland hun nabestaand sveer terug te t heer F v d Schneek: Zwaar wordt Sl getroff al w"el e rjn het our!

Geme museum Sta seka sn Da: H door nsr" getteld v n Tor tol Tor ludt N: Vraaj ~j"; 55 zult Un HM heraan moet betal? Vandaag zjn ongeveer werklooz 80 straat makers aan het werk gezet om naamste weg strat brugg zooveel mogeljk sneeuwvrj te mak Veertg wags getrokk door paard e aantal handkarr word bj dt werk gebrukt Ds H A LOEFF Morg s het 25 jaar geled dat ds H A Loe f emtuspedkant r Ned Herv Kerk won her ter ste het predkamt sant aard Os Loef werd n 18TB gebor n st4 candldaat n Zeeland n trad hj op als zlng te Tomohow Na n!

Wanneer husvrouw met elkanr gedacht wssel over haar gedstg dan kan m over het kapttel zelfstandghed" zeer verschll meng hoor ut Naar verhoudng zjn er slechts wg vrouw haar mesje n staat acht zelfstandg te zjn anr weer beklag er zch over dat zj het noot zull leer ets waarover zj zch zeer teleurgesteld toon Mjn Anna leert noot kok k zou het haar trouws net toevertrouw! W G r Hed geb Pex z Onrtrouwd: C Chr Bolleboom te Voorburg Cabaret M mte Carl 43! Mgelbergconcert sere A drgt: Gerofabrek Al B Gouda Kaar?

K Cl 3K K12Ï4 " k ! H34 Chrysler C 7? Zondagmddag 19 Jan twee uur Zondagavond 19 Jan half acht Het zeer amusante bljspel: Ooooooooo z i t dat z o!!!!!! K a b i n e t s s t a n d p u n t Nationaal Samenwerkingsprogramma.

Beschermde monumenten in de gemeente Utrecht Adres huisnummer Postcode soort monument A. Deze lijst maakt het mogelijk de tijdens de workshop Graven om te Weten bestudeerde tablet te vertalen. Elke dag het zonnge leven Zomer en wnter, lente en herfst: In de overdekte bnnentun kunt u het hele jaar door endeloos ontspannen te mdden van groen,. Atly haald allrl arobath tor ut mt zj paard. Ht rugbouw va Phlp Atly Hj otdkt dat tru. P sl me ;; G.. Combatorek groep Tragsweeked ovember Theore De opgave deze hadout hebbe allemaal wat te make met éé of meer va oderstaade oderwerpe Belagrjk bj het make va opgave s om et allee de theore de je ket.

Categorie 1a Woorden met a Groep 3 Ik schrijf op wat ik hoor. Z stuu p 14 m bf bumst v Rttm st. Utgeest 28 Me Geachte Voorztter en Commsseleden Vanwege neuwe ontwkkelngen n verband met het verwjderen van de scootmobelen ut het atrum van De Slmp wl k dt n de GGZ-vergaderng nogmaals onder uw aandacht. Weterngs ollegevergaderng 5 november 20 3 nlchtngen A. Kes de work-out de past bj jouw lchaamsvormen en je zull zen: Verklaring kolommen Tape Lite kolom naam inhoud mogelijke waarden grootte verplicht?

Natuurljk wlt u dat uw producteproces soepel verloopt. Want met de wormwelreductoren van Trston kest u voor langdurge. Vsp 04 D kuswoo H aa s. E ook oo voo was jaa éé a v. D was w waaop Hj a. Vsp 04 D kuswoo D w va. Avod voor bworscommsss 13 ovmbr Prormm Wlkom! Frs v Dusscho Tom v d Br 2: Wat heb je gsteren gedaan? Combatore-mx groep Tragsweeed, ovember 0 Theore De opgave deze hadout hebbe allemaal wat te mae met éé of meer va oderstaade oderwerpe Belagrj bj het mae va opgave s om et allee de theore de je et goed.

Datum vergadenn Nota openbaar: De nieue efficiënie in e beonfabriek iconor Nie r nie iner. He eare sys kan sava als e bouijze voor e 21se u: Met Homeonnect kan uw vaatwasser veel meer estuur uw hushoudapparaat vanaf drect van onderweg en houd meer tjd over voor dngen de u werkeljk belangrjk.

Beroepsregstrate en vooraanmelden voor beroepsregstrate n de jeugdhulp en jeugdbeschermng Inhoudsopgave Werk jj n de jeugdhulp of jeugdbeschermng? Bjvoorbeeld n de ggz? Ben je socaal werker? E2H, print geschikt voor 2x 24V motoren Druk op enter, loop met de pijltjes toetsen door het menu wanneer u bij het juiste programma bent bevestigt u dit met enter, u gaat d. Waardeoverdracht Uw opgebouwde pensoen meenemen naar uw neuwe pensoenutvoerder In deze brochure 3 4 5 6 Gefelcteerd!

Een neuwe baan Wel of net kezen voor waardeoverdracht? Vergeljk de regelngen Hoe waardevast. Codes Als toepassng van vectorrumten over endge lchamen kjken we naar foutenverbeterende codes.

We benutten slechts elementare kenns van vectorrumten, en van de volgende functe. Onder terugzendng van den bref, mj gezonden bj Uw apostlle dd. Cats Den Haag, ~ '' Kenmerk: Z vm mk Ad Hd jdjk md d bkb. Bjlage 3 Rapportage rscoanalyse busledngen 0. Veola Water Solutons 81 Technologes b. Deze atomen zijn zelf ook weer opgebouwd uit. Wie de geschiedenis van Vooys erop naslaat, moet echter constateren dat veel publicisten een Schültenbrau helemaal niet te min vinden: Waar de meeste gesubsidieerde tijdschriften hun twintig tot dertig euro voor een gedrukte pagina betalen, kan Vooys feitelijk niet meer bieden dan enkele auteursexemplaren en een eervolle vermelding in het digitale archief.

Toch staat vrijwel elk nummer van Vooys vol kwalitatief hoogstaande artikelen, die vol toewijding zijn geschreven en geredigeerd. In de eerste plaats hangt dit natuurlijk samen met de wetenschappelijke component.

Academici zijn eraan gewend dat ze voor het publiceren van hun onderzoeksresultaten niet betaald krijgen. Aangezien zij verantwoordelijk zijn voor een groot deel van de inhoud van het tijdschrift, hoeft de redactie de vergoedingsproblematiek vaak niet eens aan te snijden. Bij auteurs uit het literaire veld zijn verongelijkte reacties zoals hierboven echter ook zeldzaam, wat volgens mij te maken heeft met de tweede reden waarom Vooys kan overleven zonder subsidie: Het feit dat Vooys geen vastomlijnd karakter heeft - wat onmiddellijk te zien is wanneer je alle jaargangen naast elkaar zet en nagaat hoe vaak de verschijningsvorm van het tijdschrift veranderd is - maakt het op het eerste gezicht minder professioneel.

Wie het blad in handen krijgt, ziet bovendien direct dat het goedkoop geproduceerd is, wat het idee versterkt dat Vooys niet wil meedingen naar het absolute centrum van het tijdschriftenveld.

Paradoxaal genoeg kan het juist daardoor gemakkelijk auteurs werven: Vooys wordt al snel een sympathiek initiatief gevonden, waar publicisten maar al te graag aan meewerken - of ze moeten van de duurste port houden. Desalniettemin heb ik het gevoel dat de redactie de laatste jaren steeds meer naar vastheid én openbaarheid zoekt.

De vastheid zien we terug in de omslagontwerpen van Luc Princen, die al bijna vier jaar hetzelfde stramien volgen en Vooys een herkenbaar karakter geven. Over de openbaarheid schreef ik al in mijn vorige brief over de zichtbaarheid van het tijdschrift in het digitale circuit, waarbij ik een initiatief niet vermeldde: Als oud-redacteur mag ik niet meedoen aan die wedstrijd, waarin jonge academici worden uitgedaagd uit te leggen wanneer de literatuur tot een kantelmoment in hun leven heeft geleid.

Ik licht hier toch een tipje van de sluier op: Met de grootste toewijding. Jeroen Beste wolven, We lijken het er als oud-hoofdredacteurs onderling gezellig over eens te zijn dat Vooys een wisselvallig nichekind is dat vanuit een hybride grensgebied opereert en vooral kan rekenen op de gunsten van lieden die het blad sympathiek vinden. Het is daarom ook maar goed dat wij niet meer in de redactie zitten: Vooys is geenszing zielig maar wordt serieel begeesterd door redacteurs en schrijvers die een eigenzinnig gezicht bezorgen aan.

De smoel is zó eigenzinnig dat het steeds van gezichtsuitdrukking verandert. Vooys is echter niet het enige wat verandert. Ik vond, terugbladerend in oudere Vooysen, een pijnlijk jubileumtoeval dat hier wel op zijn plaats is. Bij het twintigjarig jubileum in schreef Hans Reijnders: Vooys is een geweldig blad dat spontaan begint te haperen als het gaat jubileren. Begin keken wij hier lachend op terug en stelden in het redactioneel: Maar wat is een hapering anders dan een belofte van iets nieuws?

Een hapering betekent nooit een einde, eer een groeistuip. Louter bewegende elementen kunnen haperen, alleen een cynicus zal een hartstilstand als een laatste hapering duiden. Aanvaard dus dit speciale jubileumdubbelnummer als een ambitieuze hapering in het eeuwigdurend heden van Vooys. En het mag gezegd: Als we de blik echter verruimen, zien we een hapering van formaat opdoemen: Het toeval waar ik hierboven op doel, is deze terloopse vermelding tussen haakjes in het redactioneel van het genoemde jubileumnummer: Reanimeren doet men doorgaans na een hartstilstand en inmiddels mag je met een gerust hart stellen dat de reanimatie van Literatuur niet meer klopt.

Wederom zal slechts een cynicus nu al beweren dat met de vrienschappelijke overname van De Gids ? Om maar te zeggen: Vooys heeft zijn invloed zodanig uitgebreid dat het bij zijn jubileum niet meer zelf hapert maar als archimedisch punt de rest om zich heen laat daveren. Wat de positie van Vooys in het nieuwe krachtenveld zal zijn, durf ik nu nog niet te voorspellen.

Wel zijn er hoopvolle tendensen die samenhangen met de betrokkenheid van vroegere redacteurs. Ik herinner me nog goed hoeveel moeite we moesten doen om voor het jubileumcongres Het Nieuwe Lezen 28 februari oud-redacteurs te verzamelen.

Feike Dietz, inmiddels universitair docent aan de UU, belde stad en land af om uiteindelijk een handjevol mensen te mogen begroeten. Ik denk dat dat nu anders zou zijn en wel om twee redenen. Ten eerste de digitalisering.

Niet alleen is Vooys in de nabije toekomst onbeperkt beschikbaar via de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren www. Want dat Vooys zich in een nichepositie koestert, betekent niet dat redacteurs van Vooys in de literaire periferie blijven vertoeven. Hoewel vanaf de zevende jaargang schrijvers van artikelen hun personalia delen met het lezende publiek, lijkt deze vorm van zelfprofilering steeds belangrijker.

Ik vond in slechts twee eerdere Vooysen de eervolle vermelding vermeld Daarnaast vermelden oud- redacteurs bij publicaties buiten Vooys steeds vaker trots hun voormalige betrokkenheid bij Vooys. Waar Vooys vroeger fungeerde als een ladder die je, eenmaal beklommen, achter je wegtrapte, krijgt Vooys allengs het karakter van een kwaliteitskeurmerk.

Dat Vooys steeds succesvoller de openbaarheid zoekt, is een van de grootste verdiensten van de afgelopen jaren. Maar zelfs zonder een centrale positie zal Vooys weten te overleven als alle voormalige redacteurs ook abonnee willen blijven.

Dat ik door deze constatering tot het volgende jubileum alsnog met het bedriegerssyndroom by proxy moet leven, neem ik graag op de koop toe. Om toch de privileges die blanken toegekend kregen te genieten, probeerden sommigen van hen door het leven te gaan als blanke. Dit fenomeen, passing for white, werd literair uitgebeeld in de zogenaamde passing novels. Amerikanist Koen Potgieter vergelijkt twee van deze romans: The Autobiography of an Ex-Colored Man en Nella Larsens Passing en constateert dat het psychische geweld dat de passing personages ervaren in beide romans een belangrijke rol speelt.

In dit essay analyseer ik de relatie tussen twee passing romans en de context van de Amerikaanse samenleving in de beginjaren van de twintigste eeuw waarin zij werden gepubliceerd. Veel van de belangrijkste thema's van het Afro-Amerikaanse leven in deze jaren - de opkomst van black pride, het verlangen naar economische verbetering, de beperkingen van de color line - komen samen in dit typisch Amerikaanse literaire genre, de passing novel.

De vroege twintigste eeuw kende de publicatie van verschillende van deze romans, waarin zwarte Amerikanen zich voordoen als blanken om zo aan de beperkingen die hun zijn opgelegd vanwege hun afkomst te ontkomen. Dit essay richt zich op de manieren waarop beide teksten overeenkomen en van elkaar verschillen. In beide boeken speelt een onverhoede en gewelddadige dood een cruciale rol.

De protagonisten in deze verhalen zijn getuige van een gebeurtenis waarbij iemand plotseling overlijdt. Deze scènes vormen een climax in de tekst en bewerkstelligen een psychologische ommekeer in de hoofdpersonen van de romans.

De doodsscènes in beide romans worden beschreven als volledig onverwachte gebeurtenissen, waardoor zij een representatie worden van het onzekere en onveilige leven van een passer, die altijd op de hoede moet zijn voor aanvallen uiteenlopend van beledigingen tot meer openlijk geweld tegen zijn of haar persoonlijkheid. Racial passing en het Amerikaanse rassensysteem Racial passing vindt haar oorsprong in de curieuze regel waarop menselijk ras werd. Deze regel stelde dat iedereen met ten minste één zwarte voorouder in de stamboom id est een druppel zwart bloed als Afro-Amerikaan werd gezien.

Dit betekende dat slechts een zeer kleine zwarte etnische achtergrond genoeg was om Afro-Amerikaan te zijn. Afro-Amerikanen die er blank genoeg uitzagen omdat het overgrote deel van hun voorouders blank was konden de beperkingen van het zwarte leven omzeilen door hun zwarte afkomst te verzwijgen. Dit werd passing for white doorgaan voor blanke genoemd.

Door als blanke door het leven te gaan beschikten zwarte Amerikanen zonder donkere huidskleur over toegang tot economische vooruitgang die normaal gesproken buiten het bereik van zwarten lag en konden ze ook segregatie en potentieel geweld ontlopen. Een zwart-witte samenleving Het begin van de twintigste eeuw staat in de Verenigde Staten bekend als het tijdperk dat de cruciale spil vormt in de verstandhouding tussen blank en zwart Amerika.

De samenloop van industrialisatie, urbanisatie, massale zwarte volksverhuizing naar noordelijke steden, en de daaropvolgende uitsluitingen en rassenrellen legden een basis voor de zichtbare en onzichtbare grenzen die het leven van zwarte Amerikanen tot in de eenentwintigste eeuw omsluiten.

Voor deze grenzen wordt de naam color line gehanteerd, een concept met zowel een economische als sociale en psychologische component. In voorspelde W. Du Bois al over de color line dat zij het sociale probleem van de twintigste eeuw zou worden. Rassenrelaties in de Verenigde Staten bevonden zich rond de eeuwwisseling in een kritiek stadium, en geweld tegen zwarte Amerikanen nam in sterke mate toe.

Dit bracht een massale uittocht van Afro-Amerikanen uit de zuidelijke staten teweeg de Great Migration , hoewel zwarten nauwelijks uizicht op een beter leven hadden in andere delen van de Verenigde Staten.

In het zuiden van de Verenigde Staten kwamen ondertussen steeds meer lynchings voor en ten minste Afro-Amerikanen werden op deze meedogenloze wijze 1 Vergelijk de rassenrellen in New York City in De New York Journal beschreef: Get the nigger was the chorus. In de schaduw van de verschrikkingen waarmee de color line in stand werd gehouden ontstond een toenemende afkeer van blank Amerika, alsmede een groeiende onderlinge solidariteit en standvastigheid onder zwarten. De eerste jaren van de twintigste eeuw worden gekenmerkt door de opkomst van een zwarte nationalistische trots en bewustzijn, een gevoel van exceptionaliteit dat nog altijd invloedrijk is onder Afro-Amerikanen.

De belangrijkste dragers van deze opkomst waren de National Association for the Advancement of Colored People NAACP opgericht in , Alain Lockes New Negro ideaal culminerend in de in uitgegeven bloemlezing die dezelfde naam draagt en de Harlem Renaissance, een literaire en kunstzinnige stroming in de jaren twintig en dertig. Waar de NAACP en de New Negro ideologie geijkt waren op het inlossen van de burgerrechten-belofte en de verbetering van zowel de socio-economische positie als het aanzien van de zwarte Amerikaan, was de Renaissance een forum voor de culturele expressie van de betekenis die het zwarte bestaan in Amerika had.

Passing en imitatie in een periode van opkomende zwarte trots Zoals Alain Locke verklaarde over de New Negro, was de belangrijkste taak voor zwarte Amerikanen de shaking off [of] the psychology of imitation and implied inferiority. The wash and rush of this human tide on the beach line of the northern city centers is to be explained primarily in terms of a new vision of opportunity, of social and economic freedom, of a spirit to seize, even in the face of an extortionate and heavy toll, a chance for the improvement of conditions.

Evenwel, zoals George Hutchinson toelicht, was de Renaissance een opvallend complexe beweging met een wens van raciale stichtingsdrang en zelfdefinitie tegenover blanke overheersing als onderliggende opvatting.

De misdaad die de gelynchte persoon had begaan was vaak ofwel verzonnen of werd willekeurig met deze ultieme vorm bestraft. Lynching-slachtoffers vonden de dood omdat zij ofwel doodgeslagen, levend verbrand of opgehangen werden. Een vaak bijkomend ritueel was castratie en verdere verminking van het lichaam door amputatie van bijvoorbeeld vingers en tenen die als souvenirs werden verkocht.

Hierbij moet in acht worden genomen dat plaatselijke wetshandhavers in het Zuiden niet optraden tegen lynchings, maar deze ondersteunden en soms initieerden. Hughes' aansporing tot zwarte zelfverzekerdheid is het best samengevat in zijn exclamatie: I am a Negro - and beautiful!.

Belangrijk in dit essay is Hughes' sterke afwijzing van zwarten die zich schamen voor hun etnische afkomst, zij die zeggen: I would like to be white. De racial passer, die inderdaad zijn of haar omstandigheden verbetert maar de hierbij behorende heavy toll negeert, valt daarmee Alain Locke af.

Tegelijkertijd maakt de passer zich schuldig aan de voor Langston Hughes onvergeeflijke zonde van het blank willen zijn. Beide noties beïnvloeden vooral het aanzicht van de passer in Larsens roman, maar zijn ook voelbaar in Johnsons Autobiography. Het is belangwekkend om de passing roman te lezen in de context van het New Negro en Harlem Renaissance discours dat stond voor de geboorte van een nieuwe zwarte trots.

Passing personages konden worden opgevat als verraders van hun ras in een periode waarin zwart Amerika gewelddadig werd onderdrukt en onderlinge solidariteit cruciaal was. Ze vallen hun zwarte herkomst af vanwege een verlangen tot meedraaien in de blanke maatschappij, precies het soort imitatie van wit Amerika waartegen de intellectuele leiders van de Harlem Renaissance stelling namen in deze periode.

De manier waarop passers worden beoordeeld in The Autobiography of an Ex-Colored Man en Passing verschilt daarom enigermate. The Autobiography of an Ex-Colored Man, enkele jaren vóór de Harlem Renaissance gepubliceerd, is over het algemeen positiever over haar passing personage dan Nella Larsens Passing, een boek dat werd gepubliceerd in , het moment waarop de invloed van de Harlem Renaissance op haar hoogtepunt was.

Hoewel de romans verschillende posities aannemen ten opzichte van racial passing, speelt de dood in beide werken een rol die sterk overeenkomt: Uiteenlopende vormen van geweld in The Autobiography of an Ex-Colored Man Rond de eeuwwisseling werd passing nog zeer positief opgevat door bijvoorbeeld Charles W.

Chesnutt, een prominente Afro-Amerikaanse denker uit deze periode. In zijn roman The House Behind the Cedars worden verstandige passers aangedragen die voor de economische en sociale kansen kiezen die het overtreden van de color line biedt. Andrews legt in zijn voorwoord bij de roman uit dat Chesnutt vigorously opposed any societal attempt to label the taking of such a step [passing] as De roman verhaalt over het leven van een naamloze ex-kleurling, die uiteindelijk besluit om voor blanke door het leven te gaan om every possible opportunity to make a white man's success te genieten.

Toch blijft de deur naar een bijschrift open, want de ex-colored man blijft steken in ambivalente gevoelens over zijn besluit om als passer te leven in de afsluiting van het verhaal. I cannot repress the thought that, after all, I have chosen the lesser part, that I have sold my birthright for a mess of pottage Johnson Het uiteindelijke besluit van de protagonist om als passer te leven komt tegen het einde van het boek.

Doorlopend worden in de tekst situaties beschreven waarin hij voor blanke doorgaat, vanwege de praktische voordelen die dit oplevert, zoals comfortabeler reizen in een treinwagon voor blanken. Daar wordt hij echter geconfronteerd met een gewelddadige episode die hem ervan doet overtuigen that it was not necessary for me to go about with a label of inferiority pasted across my forehead en hij neemt definitief afstand van zijn zwarte achtergrond.

Van Soest en Bryant, in hun herschrijving van het begrip geweld, kunnen ons helpen bij het duiden van de uiteenlopende en alomtegenwoordige vormen van geweld 3 Vergelijk Booker T.

Washington een ex-slaaf was veruit de invloedrijkste zwarte zegsman rond de eeuwwisseling, en werd door blanken voor het gemak gezien als de leider van zwart Amerika. Dit laatste vooral omdat hij een politiek beoogde die de opschorting van bijvoorbeeld stemrecht en recht op onderwijs accepteerde in ruil voor economische kansen.

Hierdoor wordt hij tegenwoordig vooral gezien als een onderdanig en gecompromitteerd politicus. Zij beargumenteren dat violence is defined as any act or situation in which a person injures another, including both direct attacks on a person's physical or psychological integrity and destructive actions that do not involve a direct relationship between the victim and the perpetrators.

Van Soest en Bryant De ex-kleurling is vervreemd van zijn blanke vader en zuster en wordt ervan weerhouden een emotionele band met hen op te bouwen.

Priscilla Ramsey vat de marginale en ambigue identiteit van de ex-kleurling samen als die van een man die lichamelijk leeft, maar geestelijk is gestorven. Ramsey in Sheehy Irene Redfield is een sporadische passer die met haar zwarte echtgenoot en kinderen in Harlem woont. Haar jeugdvriendin Clare Kendry is een permanente passer. Clare is getrouwd met een racistische man die niets weet van het zwarte bloed van zijn vrouw.

Irene, het morele geweten in het boek, veroordeelt Clares gedrag verscheidene keren. Ze drukt een gevoel van zwart zelfbewustzijn uit wanneer ze vertelt dat niet Clares ivory face, maar haar Negro eyes ervoor zorgen dat ze een aantrekkelijke vrouw is. I am a Negro - and beautiful! Irene vindt Clares houding ongepast en niet loyaal.

Uiteindelijk kan zelfs worden beargumenteerd dat ook Irene verlangt blank te zijn, zoals Jennifer DeVere Brody stelt. In de eerste passage waarin ze wel passed, voelt ze dat anger, scorn, and fear slide over her, omdat ze het risico loopt uit het whites-only Drayton Hotel te worden verwijderd. Dit is de laatste plotwending van de roman, die kort hierna eindigt. Clare was tot dan toe vrij van angst dat haar geheim werd ontdekt - iets waar Irene naar verlangt, maar wat ze niet kan bereiken.

Op deze wijze wordt Clares dood een representatie van de uiteenlopende vormen van geweld waar Irene onder lijdt. In de eerste episode waarin ze blank speelt, is ze bang om uit het hotel te worden gezet. Naast de psychologische schade die dit haar toebrengt zoals hierboven beschreven , bestaat er hier ook een dreiging van fysiek geweld.

Carter legt uit dat er altijd een kans bestaat dat passers in de steek wordt gelaten door hun lichaam, dat ze worden ontmaskerd en wellicht met geweld uit witte ruimtes worden verwijderd. Irene komt oog in oog met de gevaren die een passer loopt en Clares dood is voor haar een beeltenis hiervan.

It was over before I realized that time had elapsed Zowel de permanente passer in Johnsons The Autobiography of an Ex-Colored Man als de aspirant passer Irene in Larsens Passing staan tegenover situaties waarin hen geweld tegen het psychologische welbehagen wordt aangedaan. Bovendien dreigt er altijd het potentiële fysieke geweld wanneer hun zwartheid wordt geopenbaard. Deze gevaren van het leven van een passer worden geprojecteerd op episodes waarin een gewelddadige dood wordt beschreven.

Het verleden zal altijd een sluimerende dreiging blijven die het passing personage onverwacht kan achterhalen. Deze onverwachtheid is ook terug te vinden in de gewelddadige passages van de twee romans. De ex-kleurling is 's avonds rustig aan het lezen wanneer hij plotseling galopperende paarden hoort die het begin van de lynching die hij zal aanschouwen aankondigen. Er zijn verdere symbolische overeenkomsten te herkennen tussen de manier waarop de doodsscènes worden beschreven en de betekenis die deze dragen voor het leven dat de passers in beide boeken leiden.

Clares val uit het raam suggereert een straf voor haar clandestiene poging tot opwaartse sociale. Johnson beschrijft het slachtoffer dat op het punt staat te worden gelyncht als a man only in form and stature, every sign of degeneracy stamped upon his countenance.

Maar hij zou geen volwaardige man meer zijn, vanwege het zwarte bloed dat onder zijn huid verscholen ligt. Het gemak waarmee de passer in aanraking kan komen met geweld reikend van een beledigende opmerking, tot het moeten liegen tegen geliefden, tot fysiek geweld wanneer hij of zij zich in witte, racistische, ruimte begeeft, resoneert eveneens in de doodsscènes die in beide teksten worden beschreven.

Voor de ex-kleurling, [the lynching] was over before [he] realized time had elapsed Johnson One moment Clare had been there Dit essay heeft aangetoond dat deze momenten de onderliggende realiteit van het leven van de passing personages uitdrukken, dat wordt gekenmerkt door verscheidene vormen van geweld.

Wanneer de passer de color line overschreed, bevond hij of zij zich in een wereld die een gewelddadige dreiging uitstraalde. In de blanke samenleving werden passers psychologisch blootgesteld aan de constante druk van het racisme tegen zwarten. Ze waren nooit zeker of en wanneer ze afstand moesten nemen van hun afkomst, wanneer ze een belediging konden verwachten, en deze onzekerheid ging gepaard met de serieuzere dreiging van de uitkomst van hun bedrog.

De abrupte manier waarop de passer zijn of haar emotionele, fysieke dood kon vinden is herhaald in de dood van de gelynchte man en de dood van Clare Kendry, die ook als abrupt worden beschreven in de tekst. Er bestaat een spanningsveld tussen het passing personage en de benadrukking van raciale trots die in deze periode opkwam.

Daarmee wordt allicht een laatste overeenkomst gevormd tussen het leven van de passer en de dood die beschreven wordt in de tekst: Passing romans bestrijken een fascinerende positie binnen de Afro-Amerikaanse canon. Hoewel ze de fictieve en arbitraire normen waarop de categorie ras is gebaseerd blootleggen, onderstrepen ze ook de nog altijd voortdurende aantrekkingskracht die blank zijn en blank worden hebben in de Amerikaanse maatschappij.

Samengaan met de blanke maatschappij werd allicht gezien als een oplossing die goed uitkwam voor sommigen, maar ze werd specifiek veroordeeld door zwarte intellectuelen tijdens de Harlem Renaissance. Het getekende leven van. Deze ontwrichting van geweld, deze manier waarop those unseen offenses committed against the body gestalte krijgen in de tekst, vormt een traditie binnen Afro-Amerikaanse literatuur. Met deze symbolische functie van gewelddadigheid wijzen The Autobiography en Passing bovendien vooruit naar de belangrijkste zwarte romans van de twintigste eeuw: Wrights boek, gepubliceerd in , wordt gezien als een keerpunt in de Amerikaanse literatuur, de eerste zwarte roman die door een groot blank publiek werd gelezen.

Wrights boodschap is dat het zwarte leven van ontbering en beproeving in het teken staat van geweld, dat Amerikaanse zwarte identiteit an sich alleen kan worden begrepen in termen van geweld.

De hoofdpersoon in Native Son, Bigger Thomas, vermoordt een blank en een zwart meisje en wordt na een heksenjacht nationaal nieuws. I killed em cause I was scared and mad.

But I had been scared and mad all my life and after I killed that first woman, I wasn't scared no more for a little while. Toch staat ook dit boek in het krijt bij de thema's van de passing roman: Hoeveel verder de invloed van The Autobiography of an Ex-Colored Man en Passing reikt - in zowel Wright en Ellisons werk als dat van latere schrijvers - vormt een onderzoekswaardig onderwerp, dat evenwel buiten de reikwijdte van dit essay ligt.

Gender, Place and Culture , Paul Laurence Dunbar and the Marshall Circle: Racial Representation from Blackface to Black Naturalism. African American Review , Twentieth-Century Literature Callaloo , Historical and Literary Lynching and Burning Rituals. Bloomington, Indiana Henderson, C. New York and London New York en London Racially Mixed People in America.

MELUS , Bryant, Violence Reconceptualized for Social Work: Social Work , Renaud Camus' verzameld werk begint dwangmatig de vorm van een uitdijend heelal aan te nemen.

Het is een autobiografisch oeuvre waarin hij een verdwijnende beschaving lijkt te willen vastleggen. Een oeuvre ook waarin hij niet schuwt voorbijgangers in zijn leven bij de kladden te grijpen en zaken waarvan hij vindt dat deze de ondergang van beschaving inhouden op een politiek incorrecte wijze aan de kaak te stellen. Arie Jan Gelderblom, die 35 jaar als Neerlandicus verbonden is geweest aan de Universiteit van Utrecht, ontdekte het werk van de Fransman in en is sindsdien aan Camus' levenswerk verknocht.

Zo'n veertig jaar geleden klonk in Nederland dikwijls de klacht dat hier geen biografische traditie heerste: Inmiddels is die schade ruimschoots ingehaald, maar op het gebied van de autobiografie is het Nederlandse landschap, vergeleken met de omringende taalgebieden, nog kaal en leeg, om over het genre van de dagboeken maar te zwijgen.

Hans Warrens Geheime dagboeken waren de uitzondering die de regel bevestigde. Hun verkoopsucces was mede te danken aan de afwezigheid van concurrenten die zich naar kwaliteit en kwantiteit met hem konden meten. Warrens dagboeken waren overigens voor het merendeel pas jaren na hun teboekstelling geredigeerd en gepubliceerd; de beschreven werkelijkheid, hoe intrigerend soms ook, was bij verschijnen niet meer de actualiteit van de lezer.

Wanneer een dagboek daarentegen heet van de naald uitkomt, met een jaarlijkse frequentie, kan het oordeel over het gelezene, zeker als de schrijver duidelijke sociale en politieke standpunten inneemt, makkelijk uitmonden in brede polemieken met de auteur en gevolgen hebben voor zijn maatschappelijke positie. Zo gaat het tenminste bij een van de belangrijkste dagboekschrijvers in de huidige Franse literatuur, Renaud Camus, wiens Journaux onder per jaar wisselende hoofdtitels zijn leven vanaf minutieus documenteren en incidenteel nog verder teruggaan in de tijd.

Personen worden bij hun ware naam genoemd en niet iedereen is blij met het portret dat Camus van hen schetst. Zijn kritische blik op modes van de dag of zijn spot met de ideologische oogkleppen van zijn tijdgenoten hebben hem niet geliefd gemaakt bij de Parijse spraakmakers, met als gevolg dat hij bij diverse media inmiddels persona non grata is.

Juist dit derde aspect naast het tweede doet in onze calvinistische cultuur vreemd aan. De manier waarop Renaud Camus het verdedigt kan preutse lezers schokken, maar is door en door consequent.

Iedereen mag denken wat hij of zij wil en dat ook uitspreken of opschrijven; precies zo vanzelfsprekend zijn de seksuele autonomie van het individu ens de onvervreemdbaarheid van het genot. In een notendop zijn de belangrijke trekken van de Journaux al te vinden in Tricks, 45 récits uit definitieve editie , met niet vijfenveertig maar zesenveertig hoofdstukken.

Roland Barthes schreef er een voorwoord bij. Het is Camus' meest vertaalde boek. De Nederlandse vertaling door Joop van Helmond, Tricks, zesenveertig vertellingen, verscheen in bij de Arbeiderspers en is al lang uitverkocht, maar via internet of bij De Slegte nog wel te vinden.

Ik kocht mijn Franse exemplaar in in een Parijse ramsjwinkel. De omslagfoto van een mooie man had me gelokt en na wat bladeren leek het boek me wel interessant. Thuis liet ik het vervolgens jaren ongelezen in de kast staan, maar toen ik er in aan begon, was ik verkocht, zowel aan deze Tricks als aan hun schrijver.

Een trick is het door toeval gedicteerde resultaat, soms teleurstellend en soms geslaagd, van cruisen, het zoeken naar sekspartners door homoseksuele mannen. De ikpersoon in Tricks, een man van even in de dertig, is onmiddellijk herkenbaar als Camus zelf. Ook Barthes identificeert in het voorwoord Renaud Camus met de verteller, wat niet wil zeggen dat hij hem beschouwt als een auteur die nieuwe betekenissen schept. De schrijver doet weliswaar verslag van zijn avonturen, maar is ondergeschikt aan de almacht van de taal.

De taal heft zelfs de scheiding op tussen tekst en realiteit: De werkelijkheid is fictie, wat geschreven is wordt werkelijkheid: Daniel met de helm, de Onbekende in tuinbroek of Jean-Paul de Corsicaan. De verhalen schilderen de steeds herhaalde queeste die moet uitlopen op de seksuele daad, maar gaan vooral over de context van het genot: Ondanks een ruim assortiment aan erecties en flinke hoeveelheden sperma is Tricks geen pornografisch boek.

Er wordt niets aangedikt of opgesmukt. Het gaat niet in eerste instantie om een hoofdpersoon met zijn lichamelijke avonturen, maar om registratie van de taal waarvan het genot zich bedient.

Bij Camus, als leerling van Roland Barthes gepokt en gemazeld in de cultuursemiotiek, zijn de taaluitingen van de partners, in samenhang met hun seksgedrag, verwijzingen naar iets anders: Een paar hoofdtrekken van Renaud Camus als dagboekschrijver dienen zich hier al aan. Hij heeft grote gevoeligheid en liefde voor taal. Zijn eigen stijl is verzorgd, met een gevarieerde woordkeus en een zorgvuldige syntaxis.

De taal van anderen wordt precies waargenomen en weergegeven en verwijst semiotisch naar eigenschappen van degenen die gesproken hebben. In Tricks blijft het morele oordeel over hen veelal impliciet: In de Journaux echter kan Camus zijn emoties niet meer verbergen: Meestal hoort hij modieuze krompraat.

Zijn boosheid daarover heeft hem al heel wat vijanden opgeleverd. Een tweede kenmerk, in Tricks en elders bij Camus, is het belang van liefde, begeerte, genot voor zijn schrijverschap. De Nederlandse onderzoeker Sjef Houppermans heeft aangetoond dat désir een sleutelbegrip is in dit oeuvre: Camus is er zeer expliciet over, met dien verstande dat seks voor hem iets fundamenteels in het leven is dat beschrijving verdient, maar dat niet thuishoort in een sfeer van verbod, stiekemheid, gêne, aanstellerij of ohlàlà met een vette knipoog.

Seks is geen transgressie, geen normoverschrijding. Seks is er, en wel om genoten te worden. De lezer van de Journaux is er veelvuldig getuige van, zij het veel minder in de delen van de laatste jaren, nu de auteur in de jonge geschiedenisdocent Pierre een vaste relatie gevonden heeft. Al in Tricks, voortgekomen uit eigen ervaringen, komt, ten derde, een obsessie van Camus naar voren die nog sterk zal aangroeien: Zonder die drang houdt geen enkele dagboekschrijver het vol, maar hier is de productiviteit beslist fenomenaal: Camus verafschuwt de alles verslindende populaire cultuur om hem heen en roept tegelijkertijd: Ik weet nog hoe anders het vroeger was, ik ben er werkelijk bij geweest, ik heb niet 1 Sjef Houppermans, Renaud Camus érographe, Amsterdam Het vastleggen van de eigen levensfeiten - wanneer hij naar een cd luistert, noteert hij de datum op de cassette - is veel meer dan de geheugensteun van een individu.

Het is de documentatie van een exemplarisch bestaan, van een levenshouding en een beschaving die gedoemd zijn te verdwijnen en waarvan een der laatste overlevenden probeert te redden wat er te redden valt.

Tegelijk zijn ze evenzoveel strelingen voor het lichaam, want rivieroevers en middeleeuwse stadswallen zijn natuurlijk ook de plaatsen waar jonge mannen lopen: Journal d'un voyage en France is de opmaat tot de serie jaarlijkse Journaux die in zal beginnen met Journal romain over de periode Het is tegelijkertijd de schakel in Camus' oeuvre die Tricks verbindt met de reisboeken van de laatste jaren, zoals de - seksueel kuise - serie over kunstenaarshuizen Demeures de l'esprit.

Het laat ook goed zien hoe Camus zich verhoudt tot die twee andere grote homoseksuele Franse dagboekschrijvers van de twintigste eeuw: André Gide en Julien Green. De sterkste verwantschap is die met Gide. Ook bij Gide spelen landschappen een rol in liefdesavonturen waarover met voor zijn tijd vergaande openheid wordt gesproken. Bij Green daarentegen is de lichamelijkheid vrijwel geheel verdrongen: Gide was, zeker tijdens zijn reizen in Noord-Afrika, een cruiser.

Julien Green en tricks is een ondenkbare combinatie. Van begin oktober tot eind december verblijft Renaud Camus in Rome. Hij heeft de Prix de Rome gewonnen van de Franse Academie in de eeuwige stad, die hem het recht geeft op een verblijf in de Villa Medici, de zetel van de Academie op de rand van de Pincio.

Als tegenprestatie moet hij een kroniek van zijn verblijf schrijven. Dat wordt het Journal romain, bladzijden dik, waarin veel thema's uit latere dagboeken voor het eerst in volle omvang verschijnen. Natuurlijk is er het immense genot in een prachtige stad te zijn. De schrijver woont in een paviljoen in de tuin van de Villa; als hij zijn ramen opent, ligt Rome aan zijn voeten. Op zijn programma staan intensieve verkenningstochten langs kerken, fonteinen, monumenten en musea, en na zonsondergang langs de plaatsen waar de jongens lopen.

In het dagboek noteert hij alles: Dat laatste gebeurt eigenzinnig maar deskundig, en altijd in relatie tot de impressie op het eigen gemoed. Welk schilderij zou ik uit deze zaal naar huis willen meenemen?

Overigens komt in deze notities Camus' ongeschiktheid voor oppervlakkig sociaal verkeer genadeloos aan het licht. Beschrijvingen van gekibbel op de Academie positioneren hem als een buitenstaander die zich ergert aan benepen karakters en gewichtigdoeners onder.

De Romeinen komen er niet veel beter af: Altijd, en volgens Camus meer dan in Frankrijk, prevaleert in Rome het kleinzielige eigenbelang boven het algemeen welzijn.

Burgerzin bestaat er niet. Het algemeen heersende egoïsme heeft het karakter van agressieve onverschilligheid tegenover anderen: Als ze last van me hebben, is dat hun probleem.

Geen rekening houden met de ander: Gelukkig zijn er in Rome nog enkele individuen die een tegenwicht tegen de ergernis bieden, zoals de behaarde, sexy, attente Egidio.

Seks onder het open raam met uitzicht op de koepels van Rome en bij muziek van Marin Marais herstelt de balans van het gemoed. En steeds zijn andere mensen er de oorzaak van. Het stroeve contact met de medemens De talrijke personen in de Journaux per deel vindbaar via registers kunnen we indelen door denkbeeldige cirkels om de auteur heen te trekken. Het middelpunt is hijzelf, naar waarheid volgens eigen zeggen schrijvend over alles wat hij denkt, voelt en meemaakt.

Tot zijn kern naderen maar weinigen: Een van de heftigste en tevens minst bevredigende affaires is die met de schrijver Farid Tali in , gedocumenteerd in het journal voor dat jaar: Inmiddels heeft Pierre hen allemaal vervangen: Sinds de komst van Pierre wordt de eigen seks niet meer in detail gedocumenteerd, maar slechts terloops aangeduid. Kritiek op Pierre klinkt zelden of nooit en datzelfde kan gezegd worden van enkele heel goede vrienden, zoals de oude arts-mecenas Jean Puyaubert die in overlijdt, de filosoof Alain Finkielkraut, reisgenote en medewerkster Jeanne Lloan, en vooral Flatters, oftewel de schilder Jean-Paul Marcheschi.

Voor het eerst ontmoet als de trick Jean-Paul de Corsicaan, ontwikkelt Flatters zich tot de beste vriend op wiens hulp en oordeel altijd een beroep kan worden gedaan. Dagelijkse telefoongesprekken onderhouden het contact. Camus, zelden verlegen om een eigen mening, sluit zich dikwijls aan bij de psychoanalytisch gekleurde opvattingen van Marcheschi.

Wie politicus Y werkelijk is? Kijk maar naar mevrouw Y en je weet het. De Leuvense literatuurwetenschapper Jan Baetens, een van 's werelds beste kenners van het werk van Camus, heeft laten zien hoe sterk deze vriendschap wortelt in gemeenschappelijke ideeën over het kunstenaarschap. Jan Baetens en Charles A. Baetens was de eerste die ooit een wetenschappelijke monografie over Renaud Camus publiceerde: Études camusiennes, Amsterdam Burke is als concrete persoon niet meer in het vizier en treedt alleen op in herinneringen en dromen, maar zijdelings blijkt dat zowel de relatie als de breuk met hem traumatisch waren.

Jarenlang wordt hij alleen met X aangeduid. Pas in de recentste delen komt zijn echte naam voor, in dezelfde tijd dat Camus zijn eigen agenda's uit en is gaan uitwerken en uitgeven Journal de Travers I en II, Zeer problematisch is ook de verhouding met Camus' moeder. Na de dood van zijn vader begint het appartement van de eigenwijze oude mevrouw Camus steeds verder te vervuilen.

Het is fascinerend om te lezen hoe ze haar ouderdom en haar vervuiling zelf ontkent, blijft goochelen met grote sommen geld die ze niet bezit en iedereen om zich heen weet te manipuleren, inclusief haar eigen zoon. Camus neemt haar mee op reis, laat haar lange perioden logeren, ergert zich bont en blauw, maar waagt nooit een openlijk conflict, terwijl ze tot het einde van haar leven toch de belangrijkste pijlers van zijn identiteit botweg negeert: Ze sterft in Een ruimere kring bevat de vrienden, kennissen en zakelijke relaties zoals het gewone sociale verkeer die oplevert.

Hier beginnen de problemen. Enerzijds beschouwt Camus zichzelf als een arbiter elegantiarum: Anderzijds kan hij niet converseren over futiliteiten en meent hij dat hij bij publiek optreden zelden een goed figuur slaat en steevast de verkeerde dingen zegt. In de dagboeken wordt de teleurstelling over eigen wanprestaties spoedig gecompenseerd met kritiek op de medemens: Mild is hij daarbij zelden en ook zelfironie hoort niet bij zijn sterkste eigenschappen.

De kritiek op de imperfectie van de ander krijgt weldra het karakter van een persoonlijke aanval. Het gebrom en gemopper daarover, de welluidende verwerking van constant gevoelde irritatie, is de basso continuo van de Journaux.

Met zijn vriend Flatters is Renaud Camus het erover eens dat de huidige wereld niet meer hecht aan de waarde van het woord: Het zal niet verbazen dat de dagboeken menig bewijs aandragen voor deze stelling. En en passant leert de Nederlandse lezer dat het in Frankrijk precies zo gaat als hier: Aan stijl heeft niemand een boodschap. Niet de regels en de traditie bepalen de norm van de cultuur, maar de waan van de dag. Ook met gebroken beloftes heeft Camus heel wat te stellen.

De lezer weet al lang dat hij - voorzichtig uitgedrukt - slecht met geld kan omgaan en ziet de problemen al opdoemen voordat de schrijver het zelf in de gaten heeft. Jarenlange kwesties zijn het gevolg, bijvoorbeeld met malafide installateurs die hem ondeugdelijke warmtewisselaars aansmeren voor de verwarming van zijn kasteel zie L'Isolation. Onbeschoftheid, egoïsme, lelijkheid en vernieling overal. Deze grote déculturation komt, als we Camus kort parafraseren, door het verdwijnen van een sociale klasse, de haute bourgeoisie met haar normen van stijl en beheersing.

De spraakmakers van het moment, de publieke figuren van de media en het openbare debat, kennen die oude beschaving en haar tradities niet meer. Hun moraal en esthetiek zijn door en door gemakzuchtig en kleinburgerlijk en uiterst politiek correct bovendien.

Ze gaan prat op jezelf zijn, maar weten niet wat burgerzin betekent. Ze verkwanselen de taal en zijn niet trots op het culturele verleden van hun natie, beschouwen de multiculturele samenleving als een zegen en zijn bang voor onderscheid en selectie op basis van kwaliteit. Iedereen praat iedereen na, waardoor de ruimte voor debat almaar slinkt en de heersende ideologie een ware dictatuur wordt. Zelfs journalisten in kwaliteitsmedia als Le Monde lijken de ogen te sluiten voor problemen die samenhangen met urbanisatie, immigratie en etniciteit.

Camus beschouwt hen allemaal als amis du désastre, vrienden van de ondergang, die niet zoals hij zullen wenen als de Franse cultuur verdwijnt. Dát ze met zulke lieden aan het roer zal verdwijnen, lijdt voor hem geen twijfel. Dat zijn natuurlijk geen meningen die sociaal kapitaal genereren.

Een serieus conflict brak in uit naar aanleiding van de verschijning van La campagne de France, het dagboek over Op 17 februari van dat jaar had Camus, luisterend naar de radio, zijn gedachte genoteerd dat hij het vreemd vond dat de joodse medewerkers van een algemeen cultureel programma voornamelijk of alleen maar joodse onderwerpen behandelden.

Het was toch geen specifiek joods programma? Zijn vijanden zagen hun kans schoon en nagelden hem meteen aan de paal als een reactionaire antisemiet, erger dan Hitler, die onmiddellijk monddood moest worden gemaakt, omdat hij zou vinden dat er teveel joden waren.

Waren de programmamakers geen joden geweest, maar Basken, protestanten of homoseksuelen die hun eigen stokpaardjes bereden, dan had Camus op precies dezelfde manier gereageerd. Er volgde een intensieve perscampagne tegen de volksvijand, doorweven met verdraaide citaten. Voor opiniemakers en media is Camus sindsdien een paria, maar wie de betreffende teksten over deze affaire zorgvuldig naleest zie hieronder , ontkomt niet aan de indruk dat het ging om een afrekening door een zelfingenomen elite die zich graag.

De beste manier om hem te vernietigen was hem te brandmerken als racist. Het boek verscheen in een nieuwe editie waarin de gewraakte passages waren vervangen door wit. Internet en een uitdijend oeuvre De optimale vrijheid van het individu wordt bij Camus alleen begrensd door de grondregel van iedere beschaving: Het is die vorm van beschaving die hij in razendsnel tempo ziet verdwijnen achter de horizon van de geschiedenis.

Restanten ervan zijn misschien nog te vinden in ongerepte landschappen of oude gebouwen; zijn zoektocht daarnaar is het volgen van een spoor terug, met de blik op het verleden. In een ander opzicht kijkt Camus evenwel ver vooruit.

Als weinig anderen weet hij de mogelijkheden van internet voor zijn kunstenaarschap uit te buiten, zowel voor zijn fictie als voor de dagboeken. In verscheen, nog in gedrukte vorm, P. Het bladzijden tellende boek bestaat uit korte of langere paragrafen, bijvoorbeeld losse opmerkingen, advertenties, gedachten, kleine essays, lijstjes of uitroepen, vol interne en intertekstuele verwijzingen, noten en aantekeningen. Er is uit dit mengsel van intertekst en paratekst wel een verhaal te destilleren met autobiografische trekken, maar wat het boek vooral doet is het doorbreken van de lineaire narrativiteit: Vandaar de oproep in paragraaf 1: Ne lisez pas ce livre!.

Inmiddels maakt Camus op zijn website 3 een digitale editie van P. Bovendien worden lezers uitgenodigd zelf per mail op annonces te reageren. Deze Vaisseaux brûlés Verbrande schepen telden bij laatste raadpleging paragrafen en daarmee is het einde nog niet bereikt, want het project appelleert aan Camus' plezier in groeiende en vervloeiende woordvelden, ongebreidelde annotaties en het eindeloos herlezen en herzien van zijn teksten.

Op dezelfde website blijkt ook het autobiografische project vrijwel ongelimiteerd te groeien, zij het zonder het gemopper en de welluidende volzinnen van de in boekvorm gepubliceerde Journaux.

De rijkelijk voorhanden informatie is vooral feitelijk. Onder het hoofdje Le jour ni l'heure De dag noch de ure vindt men er Camus' familiegeschiedenis in jaarlijkse kolommen vanaf ; voor zijn eigen leven staan er, zo mogelijk per dag, korte notities van de gebeurtenissen en verrichtingen, in de laatste jaren aangevuld met vele zelfgemaakte foto's.

Onderwerp, plaats en tijd van deze foto's worden zorgvuldig geboekstaafd. De lezer van de dagboeken vindt aldus niet alleen het ruwe materiaal, maar ook nog een exact gedocumenteerde visuele verdieping. De links liens op de site voeren nog verder en leiden onder meer naar de omvangrijke collectie foto's die Camus met dagelijks ritme op de fotosite flickr publiceert en in di- 3 geraadpleegd op 28 november Een belangrijke lien is voorts die naar de Société des lecteurs de Renaud Camus, het actieve genootschap van zijn lezers.

Wie bijvoorbeeld wil weten of de schrijver ooit in Boedapest is geweest en er de warme baden heeft bezocht, en zo ja wanneer, heeft met een paar muisklikken de gewenste verwijzingen naar de dagboeken gevonden.

En uiteraard zijn ook de documenten van de Affaire Camus uit via een eigen link allemaal terug te vinden. Het is hypermodern, maar ook hoogst paradoxaal. De door Camus bewonderde cultuur van de haute bourgeoisie bestond immers bij gratie van de alom erkende norm: Zelf doorbreekt hij nu in zijn activités webmatiques internetactiviteiten consequent de grenzen tussen hoog en laag, tekstsoorten en -niveaus, en laat hij zijn foto's meedrijven op de nooit meer in te dammen flux van het internet.

De teksten groeien en tarten een lineaire manier van lezen. Een ook maar enigszins definitieve afbakening van het oeuvre is hiermee onmogelijk geworden.

De samenhang ligt bij de persoonlijkheid van de maker, die enerzijds zijn leven en ideeën tot in de geringste details documenteert, maar anderzijds zijn auctoritas over de eigen productie voor een deel afstaat aan de digitale gebruikers van nu en straks. Voor een auteur die zich zo sterk baseert op het eigen leven is dat een gedurfde stap. Wat gebeurt er met de persoonlijkheid als de tekst en het beeld waaruit ze bestaat, manipuleerbaar worden?

Alleen Camus' uitsluitend als boek gepubliceerde titels ontsnappen voorlopig aan zo'n fragmentering. De tegenkanting van sommige media heeft niet verhinderd dat Camus op boekenplank en beeldscherm volop aanwezig is. Hijzelf spreekt niet zelden van zijn grafomanie: Hij moet ook fotograferen. Hij moet vastleggen, om zijn bestaan te documenteren en de herinnering levend te houden aan een verdwijnende beschaving. Zowel zijn woorden als zijn beelden wil hij publiceren, zo volledig mogelijk, op papier en digitaal, met precieze annotaties en verwijzingen.

Zijn legendarische geldgebrek wordt geëvenaard door chronisch tijdgebrek. Dat zal niet snel veranderen nu zijn oeuvre het karakter heeft aangenomen van een uitdijend heelal. Tricks, zesenveertig vertellingen, Amsterdam Camus, R.

Journal , Paris Camus, R. Journal , Paris Queneau, R. Stijloefeningen, Amsterdam Warren, H. Romanschrijvers bepalen vandaag de dag bij uitstek het literaire aanbod, maar die status heeft de roman pas sinds het eind van de achttiende eeuw. Lia van Gemert, hoogleraar Historische Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam, schetst in dit artikel de ontwikkelingen van de roman in de zeventiende en achttiende eeuw.

De roman was populair maar ook berucht omdat hij botste met de sociale fatsoensnormen en de gangbare literaire poëtica. De slechte reputatie verdween pas toen studenten en andere maatschappelijke randfiguren als hoofdpersonen werden ingewisseld voor meer burgerlijke typen en de plot binnen aristotelische kaders gecomponeerd werd. In de Nederlandse literatuur van de zeventiende en achttiende eeuw is de roman een buitenbeentje tot , het jaar waarin Wolff en Dekens Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart verschijnt.

Veel romans bieden een heel ander soort literatuur dan de lyrische en dramatische genres. In de loop van de zeventiende eeuw komt de term roman steeds vaker voor, niet als dwingende soortnaam maar als verzamelnaam voor prozaverhalen over gebeurtenissen uit het leven van een of meer personen.

Veel verhalen bevinden zich op de glijdende schaal tussen feit en fictie. De teksten zijn heel verschillend van omvang en verschijnen in eenvoudige, goedkope uitgaven. De schrijvers blijven vaak anoniem en het is niet altijd duidelijk of een roman oorspronkelijk of vertaald is. Van Gemert b Voor het publiek maakte het allemaal niet uit: Verkruijsse Uitgevers betaalden de auteurs en vertalers er zelfs voor, wat de minachting van dichters 1 Dit artikel is geschreven voor de Italiaanstalige literatuurgeschiedenis Harba lori fa!

Percorsi di letteratura fiamminga e olandese. Terrenato Napoli , ter perse en zal daarin onder de titel Il laboratio. Il romanzo neerlandese tra Sei e Settecento verschijnen vertaling M. Met dank aan de redactie van de Italiaanse bundel voor toestemming tot publicatie van de Nederlandse tekst. Het romanaanbod in de Zuidelijke Nederlanden was klein en traditioneel, vooral vanwege de censuur.

Romanauteurs werden geringschattend broodschrijvers genoemd. Ze trokken zich daar niets van aan en schreven vrijmoedig verder, ook over gewaagde onderwerpen als seksualiteit en een vrije, libertijnse levensstijl.

Dat type gedrag paste niet bij de gangbare burgerlijke fatsoensnormen en bezorgde de roman een slechte reputatie. Er komen in de zeventiende en achttiende eeuw in de Republiek veel romans op de markt, zowel oorspronkelijk Nederlandse als vertaalde. Titels konden wel vijftig jaar leverbaar blijven en andere teksten beïnvloeden.

Het is dus niet eenvoudig een periodisering te maken. Tussen en verschijnen vooral heroïsch-galante verhalen, naast reisverhalen met een handelsachtergrond. Tussen en wordt de Franse liefdesroman commercieel belangrijk en van tot waarschijnlijk de periode dat de markt het hardst groeit zijn onderwerpen uit de contemporaine Nederlandse samenleving het vernieuwende element, met een pikante toename van erotiserende literatuur en schelmenliteratuur.

In deze periode wordt ook nadrukkelijk verwezen naar het zogenaamd realistische gehalte van de verhalen. Ook de levensbeschrijving van de lichtmis - de schelmse avonturier die al in de zeventiende eeuw voorkwam - blijft tot diep in de achttiende eeuw populair, evenals heroïsch-galante stof. Een zwaardere variant hiervan zijn de criminele levensverhalen, zoals F.

Kerstemans De Bredasche heldinne Het succes van de Engelse Robinson Crusoe van Daniel Defoe leidt tot een reeks anonieme robinsonades met Nederlandse hoofdpersonen. Een aparte plaats lijkt P.

Kersteman in te nemen met romans waarin travestie een deugdzaam instrument is. De Engelse briefromans van Samuel Richardson uit de jaren waren al meteen bekend in Nederland via Nederlandse en Franse vertalingen en discussies in Franstalige tijdschriften, maar het briefmodel zelf werd pas geïntroduceerd in Sara Burgerhart. Dit boek maakte een einde aan de slechte reputatie van de roman omdat het beschaafd burgerlijk gedrag propageerde.

De compositie met brieven zorgde voor een strakkere bouw van de teksten. De acceptatie van de roman als volwaardig literair genre was een feit. Leemans becijferde dat er van de eerste drukken onder die titels 82 oorspronkelijk Nederlands waren en 87 vertaald; in de periode waren er zelfs 91 titels verkrijgbaar.

Deze kunnen goed geconcretiseerd worden via de personages, met name de stereotypische personages. In het corpus zijn twee stereotypen dominant: Ze komen in allerlei variaties voor en bieden de lezer reflectie op maatschappelijk gewenst of ongewenst gedrag. De literaire fictie heeft dus een spiegelfunctie voor de Nederlandse samenleving.

Die samenleving was een burgerlijke Republiek die zonder gezag van een vorst en met praktische godsdienstvrijheid op eigen benen wilde staan en waarin de burgers verantwoordelijk waren voor de financiële inkomsten én de onderlinge verhoudingen, politiek, religieus en in de dagelijkse omgang.

In deze Republiek waren de steden de dominante gezichtsbepalers, met name de steden in de buurt van het water met intensieve handel. Amsterdam was de meest dominante van allemaal en was ook het centrum van de boekenmarkt, zowel voor de Republiek als internationaal: Trouwe idealisten Dat lang niet elke roman schandaligheid uitstraalde, wordt treffend bewezen in de heroïsch-galante verhalen met nobele helden en heldinnen die hun leven eervol inzetten voor hun geliefde.

Ze overwinnen elke tegenslag, zoals bedrog door rivalen. Deze beschavende liefde gaat terug op het internationale middeleeuwse hoofse gedachtegoed; ook de avontuurlijke verhalen waren internationale stof. Van Gemert Een bekend voorbeeld is de ridder Amadis van Gaule.

.

PRACHTIGE TIETEN TEELBALLEN LIKKEN

Video gratis de porno xxx hd teen porn viejas peludas gordas trios porno mujer mujeres alexis texas video mamadas morenas ver videos videos gratis coño negras mamando pollas porno gratis lesbianas come coños peludos chica joven porno español actrices porno video amateur transexuales xxx tias gordas gratis videos porno gratis morenas follando abuelas porno gratis nenas putas rubias ver películas porno gordas vídeos porno españolas follando sexo con videos pornos españoles travestis follando silvie deluxe xxx mujeres mayores follando poeno español el coño caliente samantha bentley tetona grandes tetas perfectas coños x de travestis bbw videos porno gratis porno de sexo travesti ferrol gorditas grandes follando tube videos exnovias orgias hd follando con embarazadas lesbianas porno videos abuelas videos de sexo duro actrices porno de travestis porno amateur español videos porno chocho mojado viejas españolas porno secretarias buenas gordas videos sadomaso porno tetas grandes casting español maduras swinger porno sexo lesbianas porno de pajas gratis mamando polla jesse jane anal tetonas porno masajes eroticos videos porno videos porno gratis porno maduras follar chicas porno masage pelis porno gratis alexis texas desnudos en español tetonas hd gratis espanol gratis porno amater nacho vidal video porno porno gratis videos gratis xxx xxx en hd viejas video trio con enanos follando juntas videos poorno gratis xxx gratis videos lesbicos vidios porno españil bajar porno en el culo xxx videos amateurs follando folladoras dildos gigantes videos porto gratis porrno gratis de chicas corriendose follando abuelas video porno gratuitos chicas sexys amateur tetas muy peludas viejos gordas mujeres maduras caliente enfermeras porno con porno gratis nacho vidal gonzo porno gratis abuelas culonas videos porno de maduras peludas porno gratis videos porno en coños peludos fotos porno maduras guarrillas follando gratis videos actrices porno gratuitos chicas haciendo pajas masculinas como follar porno masturbaciones masculinas como chupar un coño quiero ver videos masajes lesbicos vidios porno gratuito porno bisex gorda vídeos porno de virgenes porno grati video sexo gratis peluda follando madre hija videos videos es.

con maduras sex toro pormo porotube porrno gratis en español videoa xxx videosdesexo porn bus maduras. con virgenes videos gratis de tios follando gratis videos porrno español mujeres maduras porno voyeur seso gratis en accion chicas follando gratis gordas videos chicos follando silvia rubi peliculas xxx putas maduras. cumlouder videos porno de parejas porno gratis españolas free videos de porno masajes gordas españolas corridas follando latinas videos porno videos porno negra videos amateus transexual tube viejas follando rubia xxx pelis porno para follar playa amateurs tetona peliculas porno gratis playas nudistas porno gratis tetas gordas xxx gratis faking sexp gratis viejos videos de casa cachonda art porn bbw amigas lesbianas negras peliculas porno gratis xxx follando gratis videos porno pelirojas pollas enormes porno intercambios dibujos manga porno videos de asiaticas folladas pollas mamis cachondas maduras porno tetas naturales gordas x chicas desnudas sexo de hombres pajas sexo gorditas folladas porno gratis mujer eyaculando milf vids actores porno gratuitas lesbianas paginas de putas gratis pollas videosdesexogratis xxx hentai kourtney kane videos poorno gratis videos masturbacion dibujos porno en español trios mejores actores porno de lesbianas follandose a tope madura las mejores paginas de maduras trans porno despedidas de solteras porno tetas muy peludos videos porno porno anal extremo videos porno dunia montenegro videos x videos xx videos porno chicas desnudas madre hija xxx videos gratis de maduras porno con polla gordas videos de sexso gratis vidios de transexuales gordos trio porno sexo con maduritas porno tetonas x-art videos de maduras sexo lesbico maduras negras xxx follando viejas folladoras comiendo coño putas party porn las mejores peliculas porno intercambio de porno videos porno gordas porn bdsm tube porno orgias porno en castellano team skeet porno xxx videoporn trios videos xxgratis vidios porno videos hombres desnudos tias con camara oculta sexo rubias maduras porn tube videos sexo videos porno hd videos pornos masturbacion dibujos manga gitana follando se folla a tope porno videos pajas gratis maduritas porotube follando porno amateur follando follando porno joven follada negras porno porno porno de negros chicos desnudos tias buenas masage erotico video porno de tetas maduras porno actrices x shizuka desnuda sofia rose embarazada follando viejas follando videos porno en la playa tetona ver porno gratis bbw follando lesbianas mujeres follando culonas videos películas porno antiguo follar video maduritas.

Vette hoeren sex op zijn russisch

Ik vermoed dat er weinig tijdschriften zijn waarvan het roer zo vaak zo expliciet is omgegooid: Een nieuwe Vooys, een nieuw geluid Een van de leukste koerswijzigingen vind ik die aan het begin van de veertiende jaargang.

In het redactioneel van Niet alleen het uiterlijk van Vooys is veranderd, ook de inhoud. Met ingang van dit nummer heeft Vooys een nieuwe columnist: Bouazza zet zich in zijn column fel af tegen de positieve discriminatie van allochtonen die hij in het literaire veld ontwaart en klaagt in zijn laatste paragraaf de etnische welwillendheid van Vooys heeft mij gevraagd columns te schrijven, zonder ooit iets van me te hebben gelezen.

Het tweede redactioneel van de veertiende jaargang opent met het verrassende Wie zegt dat engagement passé is, vergist zich en besluit met: Bij onze kersverse columnist lijkt het engagementsvuur al te zijn uitgeblust, of meende hij dat zijn schreeuwen in een geleende woestijn geen oor vond?

Wij hopen dat het vuur bij hem - of bij een nieuwe columnist - in de volgende Vooysweer ontstoken zal zijn. En dat is dan Vooys: Of ben ik nu te postmodern bezig en zie ik buiten de veranderlijkheid als wezenskenmerk nog een onderliggend en onvervreemdbaar eigen Vooys-substraat over het hoofd? Willem Beste wolven, Willem heeft gelijk: Vooys is door zijn onophoudelijke redactiewisselingen een blad zonder identiteit en dat is maar goed ook.

Was dat niet het geval geweest, dan denk ik dat we nu niet het dertigjarig bestaan zouden beleven. Tijdschriften met een duidelijk profiel kunnen een tijdlang de wind in de zeilen hebben, maar wie zich in leven wil.

Dat De Gids nog in leven is - zij het slechts als bijlage van De Groene Amsterdammer - moet vooral te maken hebben met zijn kleurloosheid. Het tijdschrift laat al decennia hetzelfde voorzichtige liberaal-humanistische geluid horen en publiceert al jarenlang nauwelijks nog werk van interessante auteurs.

Toch was het in zijn beginjaren radicaal en verfrissend, zoals De Nieuwe Gids dat jaren later ook zou zijn. Korte tijd na hun oprichting waren beide Gidsen echter opgebrand, zoals met zoveel ideologisch radicale bladen en avant-gardetijdschriften gebeurde, en konden ze hun bestaan alleen nog rekken door zachtjes door te blijven smeulen.

Nu is het de vraag of we Vooys wel op één lijn kunnen zetten met de twee bovenstaande reuzentijdschriften, en niet alleen om hun geweldige canonieke gewicht. Jeroen noemde Vooys immers met recht literair-wetenschappelijk: Daarmee staat het blad in een traditie die weinig hemelbestormends heeft opgeleverd, of het moet het tijdschrift Merlyn zijn, dat weliswaar literair werk publiceerde maar canoniek werd vanwege zijn frisse manier van literatuur analyseren.

Als we Vooys toch koste wat kost met de Gidsen zouden willen vergelijken, op welke van de twee lijkt het dan het meest? Is het blad diepgaand en speels-ironisch, zoals De Gids, of is het opgefokt en provocatief, zoals De Nieuwe Gids in zijn beste dagen? Het is allebei niet en wel, en dat komt precies door het gebrek aan een welomschreven identiteit. Er verschenen in de Vooys-geschiedenis nu en dan driftige stukjes, waaronder de column waarmee Ronald Giphart pissig afscheid nam van de redactie Er waren ook heel wat diepgaande en intellectuele beschouwingen, waaronder het boeiende artikel van Gillis Dorleijn dat Jeroen al noemde.

Feit blijft dat Vooys nooit de plek van grensverleggende wetenschappelijke artikelen of onvergetelijke polemieken is geweest. Volgens mij is dat precies wat het tijdschrift zo succesvol maakt bij een betrekkelijk brede groep lezers: Toch bekruipt me soms het gevoel dat Vooys van alle literaire tijdschriften het meest lijkt op Vaderlandsche letteroefeningen. Dat periodiek uit slaagde er door zijn gebrek aan smoel in zijn bestaan te rekken tot In de moderne letterkunde functioneert het blad vooral als de eeuwige Ander: De Gids zette zich met zijn ondertitel nieuwe vaderlandsche letteroefeningen tegen het zielige oudere broertje af.

Legendarisch is Vaderlandsche letteroefeningen vooral vanwege zijn onafzienbare rijen recensies van titels als Het Evangelie van Johannes, kap , praktikaal verklaard of letterlijk uitgebreid of Stichtelijke verpoozing. Hoewel Vooys hele andere terreinen bestrijkt, ben ik wel eens bang dat het dezelfde gevoelens oproept als het blad uit Laat ik echter mijn somberheid temperen, want daarvoor is op dit moment weinig reden.

Toen ik constateerde dat Vaderlandsche letteroefeningen de eeuwige Ander was,. Het postkoloniale evangelie leert ons dat hybriditeit een van de vitale technieken is waarmee de inlandse Ander de koloniale hiërarchie kan doorbreken. Inlandse machthebbers hebben geen moeite met inlanders die er anders uitzien dan zij en die een andere taal spreken - doodeng wordt het pas wanneer er hybride vormen ontstaan. De racist is vooral huiverachtig voor de halfbloed. Vooys is een halfblad, een wezentje dat niet thuis is in de wetenschappelijke wereld, noch in die van de literatuur.

Een centrale positie zal het blad nooit hebben, maar het kan wel een ontregelende rol spelen. Moeten we niet blij zijn met het feit dat Vooys de hiërarchieën in tijdschriftenland voorzichtig overhoop haalt?

Laurens Beste wolven, Wie, zoals Laurens, over de hiërarchieën in tijdschriftenland spreekt, ontkomt er niet aan in te gaan op de bezuinigingen die de Nederlandse regering heeft doorgevoerd in de kunstsector. Zoals de zaken er nu voor staan, is er vanaf alleen nog maar geld beschikbaar voor digitale initiatieven, zodat de kans groot is dat een aantal papieren bladen ten onder zal gaan. Ook hier moeten we constateren dat Vooys een uitzondering is op de regels die gelden voor het tijdschriftenveld: Voor een tijdschrift is het zeker niet gemakkelijk zonder enige vorm van mecenaat te overleven.

Voor veel auteurs geldt immers dat voor niets de zon op gaat. Ik herinner me nog goed dat ik eind van een koude kermis thuiskwam, toen ik een niet eens zo bekende romancier vroeg om een jaar op te treden als columnist. Hij vond het een belediging dat Vooys hem vroeg zonder enige vergoeding vier teksten aan te leveren, en voegde daar cynisch aan toe dat hij eventueel wel openstond voor een goede fles port uit Porto, in plaats van het blikje Euroshopperbier dat u me biedt.

Wie de geschiedenis van Vooys erop naslaat, moet echter constateren dat veel publicisten een Schültenbrau helemaal niet te min vinden: Waar de meeste gesubsidieerde tijdschriften hun twintig tot dertig euro voor een gedrukte pagina betalen, kan Vooys feitelijk niet meer bieden dan enkele auteursexemplaren en een eervolle vermelding in het digitale archief. Toch staat vrijwel elk nummer van Vooys vol kwalitatief hoogstaande artikelen, die vol toewijding zijn geschreven en geredigeerd.

In de eerste plaats hangt dit natuurlijk samen met de wetenschappelijke component. Academici zijn eraan gewend dat ze voor het publiceren van hun onderzoeksresultaten niet betaald krijgen. Aangezien zij verantwoordelijk zijn voor een groot deel van de inhoud van het tijdschrift, hoeft de redactie de vergoedingsproblematiek vaak niet eens aan te snijden.

Bij auteurs uit het literaire veld zijn verongelijkte reacties zoals hierboven echter ook zeldzaam, wat volgens mij te maken heeft met de tweede reden waarom Vooys kan overleven zonder subsidie: Het feit dat Vooys geen vastomlijnd karakter heeft - wat onmiddellijk te zien is wanneer je alle jaargangen naast elkaar zet en nagaat hoe vaak de verschijningsvorm van het tijdschrift veranderd is - maakt het op het eerste gezicht minder professioneel. Wie het blad in handen krijgt, ziet bovendien direct dat het goedkoop geproduceerd is, wat het idee versterkt dat Vooys niet wil meedingen naar het absolute centrum van het tijdschriftenveld.

Paradoxaal genoeg kan het juist daardoor gemakkelijk auteurs werven: Vooys wordt al snel een sympathiek initiatief gevonden, waar publicisten maar al te graag aan meewerken - of ze moeten van de duurste port houden. Desalniettemin heb ik het gevoel dat de redactie de laatste jaren steeds meer naar vastheid én openbaarheid zoekt.

De vastheid zien we terug in de omslagontwerpen van Luc Princen, die al bijna vier jaar hetzelfde stramien volgen en Vooys een herkenbaar karakter geven.

Over de openbaarheid schreef ik al in mijn vorige brief over de zichtbaarheid van het tijdschrift in het digitale circuit, waarbij ik een initiatief niet vermeldde: Als oud-redacteur mag ik niet meedoen aan die wedstrijd, waarin jonge academici worden uitgedaagd uit te leggen wanneer de literatuur tot een kantelmoment in hun leven heeft geleid. Ik licht hier toch een tipje van de sluier op: Met de grootste toewijding. Jeroen Beste wolven, We lijken het er als oud-hoofdredacteurs onderling gezellig over eens te zijn dat Vooys een wisselvallig nichekind is dat vanuit een hybride grensgebied opereert en vooral kan rekenen op de gunsten van lieden die het blad sympathiek vinden.

Het is daarom ook maar goed dat wij niet meer in de redactie zitten: Vooys is geenszing zielig maar wordt serieel begeesterd door redacteurs en schrijvers die een eigenzinnig gezicht bezorgen aan.

De smoel is zó eigenzinnig dat het steeds van gezichtsuitdrukking verandert. Vooys is echter niet het enige wat verandert. Ik vond, terugbladerend in oudere Vooysen, een pijnlijk jubileumtoeval dat hier wel op zijn plaats is. Bij het twintigjarig jubileum in schreef Hans Reijnders: Vooys is een geweldig blad dat spontaan begint te haperen als het gaat jubileren. Begin keken wij hier lachend op terug en stelden in het redactioneel: Maar wat is een hapering anders dan een belofte van iets nieuws?

Een hapering betekent nooit een einde, eer een groeistuip. Louter bewegende elementen kunnen haperen, alleen een cynicus zal een hartstilstand als een laatste hapering duiden.

Aanvaard dus dit speciale jubileumdubbelnummer als een ambitieuze hapering in het eeuwigdurend heden van Vooys. En het mag gezegd: Als we de blik echter verruimen, zien we een hapering van formaat opdoemen: Het toeval waar ik hierboven op doel, is deze terloopse vermelding tussen haakjes in het redactioneel van het genoemde jubileumnummer: Reanimeren doet men doorgaans na een hartstilstand en inmiddels mag je met een gerust hart stellen dat de reanimatie van Literatuur niet meer klopt.

Wederom zal slechts een cynicus nu al beweren dat met de vrienschappelijke overname van De Gids ? Om maar te zeggen: Vooys heeft zijn invloed zodanig uitgebreid dat het bij zijn jubileum niet meer zelf hapert maar als archimedisch punt de rest om zich heen laat daveren. Wat de positie van Vooys in het nieuwe krachtenveld zal zijn, durf ik nu nog niet te voorspellen. Wel zijn er hoopvolle tendensen die samenhangen met de betrokkenheid van vroegere redacteurs. Ik herinner me nog goed hoeveel moeite we moesten doen om voor het jubileumcongres Het Nieuwe Lezen 28 februari oud-redacteurs te verzamelen.

Feike Dietz, inmiddels universitair docent aan de UU, belde stad en land af om uiteindelijk een handjevol mensen te mogen begroeten. Ik denk dat dat nu anders zou zijn en wel om twee redenen. Ten eerste de digitalisering.

Niet alleen is Vooys in de nabije toekomst onbeperkt beschikbaar via de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren www. Want dat Vooys zich in een nichepositie koestert, betekent niet dat redacteurs van Vooys in de literaire periferie blijven vertoeven.

Hoewel vanaf de zevende jaargang schrijvers van artikelen hun personalia delen met het lezende publiek, lijkt deze vorm van zelfprofilering steeds belangrijker. Ik vond in slechts twee eerdere Vooysen de eervolle vermelding vermeld Daarnaast vermelden oud- redacteurs bij publicaties buiten Vooys steeds vaker trots hun voormalige betrokkenheid bij Vooys.

Waar Vooys vroeger fungeerde als een ladder die je, eenmaal beklommen, achter je wegtrapte, krijgt Vooys allengs het karakter van een kwaliteitskeurmerk. Dat Vooys steeds succesvoller de openbaarheid zoekt, is een van de grootste verdiensten van de afgelopen jaren. Maar zelfs zonder een centrale positie zal Vooys weten te overleven als alle voormalige redacteurs ook abonnee willen blijven. Dat ik door deze constatering tot het volgende jubileum alsnog met het bedriegerssyndroom by proxy moet leven, neem ik graag op de koop toe.

Om toch de privileges die blanken toegekend kregen te genieten, probeerden sommigen van hen door het leven te gaan als blanke. Dit fenomeen, passing for white, werd literair uitgebeeld in de zogenaamde passing novels. Amerikanist Koen Potgieter vergelijkt twee van deze romans: The Autobiography of an Ex-Colored Man en Nella Larsens Passing en constateert dat het psychische geweld dat de passing personages ervaren in beide romans een belangrijke rol speelt.

In dit essay analyseer ik de relatie tussen twee passing romans en de context van de Amerikaanse samenleving in de beginjaren van de twintigste eeuw waarin zij werden gepubliceerd.

Veel van de belangrijkste thema's van het Afro-Amerikaanse leven in deze jaren - de opkomst van black pride, het verlangen naar economische verbetering, de beperkingen van de color line - komen samen in dit typisch Amerikaanse literaire genre, de passing novel. De vroege twintigste eeuw kende de publicatie van verschillende van deze romans, waarin zwarte Amerikanen zich voordoen als blanken om zo aan de beperkingen die hun zijn opgelegd vanwege hun afkomst te ontkomen.

Dit essay richt zich op de manieren waarop beide teksten overeenkomen en van elkaar verschillen. In beide boeken speelt een onverhoede en gewelddadige dood een cruciale rol. De protagonisten in deze verhalen zijn getuige van een gebeurtenis waarbij iemand plotseling overlijdt. Deze scènes vormen een climax in de tekst en bewerkstelligen een psychologische ommekeer in de hoofdpersonen van de romans. De doodsscènes in beide romans worden beschreven als volledig onverwachte gebeurtenissen, waardoor zij een representatie worden van het onzekere en onveilige leven van een passer, die altijd op de hoede moet zijn voor aanvallen uiteenlopend van beledigingen tot meer openlijk geweld tegen zijn of haar persoonlijkheid.

Racial passing en het Amerikaanse rassensysteem Racial passing vindt haar oorsprong in de curieuze regel waarop menselijk ras werd. Deze regel stelde dat iedereen met ten minste één zwarte voorouder in de stamboom id est een druppel zwart bloed als Afro-Amerikaan werd gezien. Dit betekende dat slechts een zeer kleine zwarte etnische achtergrond genoeg was om Afro-Amerikaan te zijn. Afro-Amerikanen die er blank genoeg uitzagen omdat het overgrote deel van hun voorouders blank was konden de beperkingen van het zwarte leven omzeilen door hun zwarte afkomst te verzwijgen.

Dit werd passing for white doorgaan voor blanke genoemd. Door als blanke door het leven te gaan beschikten zwarte Amerikanen zonder donkere huidskleur over toegang tot economische vooruitgang die normaal gesproken buiten het bereik van zwarten lag en konden ze ook segregatie en potentieel geweld ontlopen.

Een zwart-witte samenleving Het begin van de twintigste eeuw staat in de Verenigde Staten bekend als het tijdperk dat de cruciale spil vormt in de verstandhouding tussen blank en zwart Amerika. De samenloop van industrialisatie, urbanisatie, massale zwarte volksverhuizing naar noordelijke steden, en de daaropvolgende uitsluitingen en rassenrellen legden een basis voor de zichtbare en onzichtbare grenzen die het leven van zwarte Amerikanen tot in de eenentwintigste eeuw omsluiten.

Voor deze grenzen wordt de naam color line gehanteerd, een concept met zowel een economische als sociale en psychologische component. In voorspelde W. Du Bois al over de color line dat zij het sociale probleem van de twintigste eeuw zou worden. Rassenrelaties in de Verenigde Staten bevonden zich rond de eeuwwisseling in een kritiek stadium, en geweld tegen zwarte Amerikanen nam in sterke mate toe.

Dit bracht een massale uittocht van Afro-Amerikanen uit de zuidelijke staten teweeg de Great Migration , hoewel zwarten nauwelijks uizicht op een beter leven hadden in andere delen van de Verenigde Staten.

In het zuiden van de Verenigde Staten kwamen ondertussen steeds meer lynchings voor en ten minste Afro-Amerikanen werden op deze meedogenloze wijze 1 Vergelijk de rassenrellen in New York City in De New York Journal beschreef: Get the nigger was the chorus.

In de schaduw van de verschrikkingen waarmee de color line in stand werd gehouden ontstond een toenemende afkeer van blank Amerika, alsmede een groeiende onderlinge solidariteit en standvastigheid onder zwarten. De eerste jaren van de twintigste eeuw worden gekenmerkt door de opkomst van een zwarte nationalistische trots en bewustzijn, een gevoel van exceptionaliteit dat nog altijd invloedrijk is onder Afro-Amerikanen. De belangrijkste dragers van deze opkomst waren de National Association for the Advancement of Colored People NAACP opgericht in , Alain Lockes New Negro ideaal culminerend in de in uitgegeven bloemlezing die dezelfde naam draagt en de Harlem Renaissance, een literaire en kunstzinnige stroming in de jaren twintig en dertig.

Waar de NAACP en de New Negro ideologie geijkt waren op het inlossen van de burgerrechten-belofte en de verbetering van zowel de socio-economische positie als het aanzien van de zwarte Amerikaan, was de Renaissance een forum voor de culturele expressie van de betekenis die het zwarte bestaan in Amerika had.

Passing en imitatie in een periode van opkomende zwarte trots Zoals Alain Locke verklaarde over de New Negro, was de belangrijkste taak voor zwarte Amerikanen de shaking off [of] the psychology of imitation and implied inferiority. The wash and rush of this human tide on the beach line of the northern city centers is to be explained primarily in terms of a new vision of opportunity, of social and economic freedom, of a spirit to seize, even in the face of an extortionate and heavy toll, a chance for the improvement of conditions.

Evenwel, zoals George Hutchinson toelicht, was de Renaissance een opvallend complexe beweging met een wens van raciale stichtingsdrang en zelfdefinitie tegenover blanke overheersing als onderliggende opvatting. De misdaad die de gelynchte persoon had begaan was vaak ofwel verzonnen of werd willekeurig met deze ultieme vorm bestraft. Lynching-slachtoffers vonden de dood omdat zij ofwel doodgeslagen, levend verbrand of opgehangen werden.

Een vaak bijkomend ritueel was castratie en verdere verminking van het lichaam door amputatie van bijvoorbeeld vingers en tenen die als souvenirs werden verkocht. Hierbij moet in acht worden genomen dat plaatselijke wetshandhavers in het Zuiden niet optraden tegen lynchings, maar deze ondersteunden en soms initieerden. Hughes' aansporing tot zwarte zelfverzekerdheid is het best samengevat in zijn exclamatie: I am a Negro - and beautiful!.

Belangrijk in dit essay is Hughes' sterke afwijzing van zwarten die zich schamen voor hun etnische afkomst, zij die zeggen: I would like to be white. De racial passer, die inderdaad zijn of haar omstandigheden verbetert maar de hierbij behorende heavy toll negeert, valt daarmee Alain Locke af.

Tegelijkertijd maakt de passer zich schuldig aan de voor Langston Hughes onvergeeflijke zonde van het blank willen zijn. Beide noties beïnvloeden vooral het aanzicht van de passer in Larsens roman, maar zijn ook voelbaar in Johnsons Autobiography. Het is belangwekkend om de passing roman te lezen in de context van het New Negro en Harlem Renaissance discours dat stond voor de geboorte van een nieuwe zwarte trots.

Passing personages konden worden opgevat als verraders van hun ras in een periode waarin zwart Amerika gewelddadig werd onderdrukt en onderlinge solidariteit cruciaal was. Ze vallen hun zwarte herkomst af vanwege een verlangen tot meedraaien in de blanke maatschappij, precies het soort imitatie van wit Amerika waartegen de intellectuele leiders van de Harlem Renaissance stelling namen in deze periode.

De manier waarop passers worden beoordeeld in The Autobiography of an Ex-Colored Man en Passing verschilt daarom enigermate. The Autobiography of an Ex-Colored Man, enkele jaren vóór de Harlem Renaissance gepubliceerd, is over het algemeen positiever over haar passing personage dan Nella Larsens Passing, een boek dat werd gepubliceerd in , het moment waarop de invloed van de Harlem Renaissance op haar hoogtepunt was.

Hoewel de romans verschillende posities aannemen ten opzichte van racial passing, speelt de dood in beide werken een rol die sterk overeenkomt: Uiteenlopende vormen van geweld in The Autobiography of an Ex-Colored Man Rond de eeuwwisseling werd passing nog zeer positief opgevat door bijvoorbeeld Charles W. Chesnutt, een prominente Afro-Amerikaanse denker uit deze periode.

In zijn roman The House Behind the Cedars worden verstandige passers aangedragen die voor de economische en sociale kansen kiezen die het overtreden van de color line biedt. Andrews legt in zijn voorwoord bij de roman uit dat Chesnutt vigorously opposed any societal attempt to label the taking of such a step [passing] as De roman verhaalt over het leven van een naamloze ex-kleurling, die uiteindelijk besluit om voor blanke door het leven te gaan om every possible opportunity to make a white man's success te genieten.

Toch blijft de deur naar een bijschrift open, want de ex-colored man blijft steken in ambivalente gevoelens over zijn besluit om als passer te leven in de afsluiting van het verhaal. I cannot repress the thought that, after all, I have chosen the lesser part, that I have sold my birthright for a mess of pottage Johnson Het uiteindelijke besluit van de protagonist om als passer te leven komt tegen het einde van het boek.

Doorlopend worden in de tekst situaties beschreven waarin hij voor blanke doorgaat, vanwege de praktische voordelen die dit oplevert, zoals comfortabeler reizen in een treinwagon voor blanken. Daar wordt hij echter geconfronteerd met een gewelddadige episode die hem ervan doet overtuigen that it was not necessary for me to go about with a label of inferiority pasted across my forehead en hij neemt definitief afstand van zijn zwarte achtergrond.

Van Soest en Bryant, in hun herschrijving van het begrip geweld, kunnen ons helpen bij het duiden van de uiteenlopende en alomtegenwoordige vormen van geweld 3 Vergelijk Booker T. Washington een ex-slaaf was veruit de invloedrijkste zwarte zegsman rond de eeuwwisseling, en werd door blanken voor het gemak gezien als de leider van zwart Amerika.

Dit laatste vooral omdat hij een politiek beoogde die de opschorting van bijvoorbeeld stemrecht en recht op onderwijs accepteerde in ruil voor economische kansen. Hierdoor wordt hij tegenwoordig vooral gezien als een onderdanig en gecompromitteerd politicus.

Zij beargumenteren dat violence is defined as any act or situation in which a person injures another, including both direct attacks on a person's physical or psychological integrity and destructive actions that do not involve a direct relationship between the victim and the perpetrators. Van Soest en Bryant De ex-kleurling is vervreemd van zijn blanke vader en zuster en wordt ervan weerhouden een emotionele band met hen op te bouwen. Priscilla Ramsey vat de marginale en ambigue identiteit van de ex-kleurling samen als die van een man die lichamelijk leeft, maar geestelijk is gestorven.

Ramsey in Sheehy Irene Redfield is een sporadische passer die met haar zwarte echtgenoot en kinderen in Harlem woont.

Haar jeugdvriendin Clare Kendry is een permanente passer. Clare is getrouwd met een racistische man die niets weet van het zwarte bloed van zijn vrouw. Irene, het morele geweten in het boek, veroordeelt Clares gedrag verscheidene keren. Ze drukt een gevoel van zwart zelfbewustzijn uit wanneer ze vertelt dat niet Clares ivory face, maar haar Negro eyes ervoor zorgen dat ze een aantrekkelijke vrouw is.

I am a Negro - and beautiful! Irene vindt Clares houding ongepast en niet loyaal. Uiteindelijk kan zelfs worden beargumenteerd dat ook Irene verlangt blank te zijn, zoals Jennifer DeVere Brody stelt. In de eerste passage waarin ze wel passed, voelt ze dat anger, scorn, and fear slide over her, omdat ze het risico loopt uit het whites-only Drayton Hotel te worden verwijderd. Dit is de laatste plotwending van de roman, die kort hierna eindigt. Clare was tot dan toe vrij van angst dat haar geheim werd ontdekt - iets waar Irene naar verlangt, maar wat ze niet kan bereiken.

Op deze wijze wordt Clares dood een representatie van de uiteenlopende vormen van geweld waar Irene onder lijdt. In de eerste episode waarin ze blank speelt, is ze bang om uit het hotel te worden gezet.

Naast de psychologische schade die dit haar toebrengt zoals hierboven beschreven , bestaat er hier ook een dreiging van fysiek geweld. Carter legt uit dat er altijd een kans bestaat dat passers in de steek wordt gelaten door hun lichaam, dat ze worden ontmaskerd en wellicht met geweld uit witte ruimtes worden verwijderd.

Irene komt oog in oog met de gevaren die een passer loopt en Clares dood is voor haar een beeltenis hiervan. It was over before I realized that time had elapsed Zowel de permanente passer in Johnsons The Autobiography of an Ex-Colored Man als de aspirant passer Irene in Larsens Passing staan tegenover situaties waarin hen geweld tegen het psychologische welbehagen wordt aangedaan. Bovendien dreigt er altijd het potentiële fysieke geweld wanneer hun zwartheid wordt geopenbaard. Deze gevaren van het leven van een passer worden geprojecteerd op episodes waarin een gewelddadige dood wordt beschreven.

Het verleden zal altijd een sluimerende dreiging blijven die het passing personage onverwacht kan achterhalen. Deze onverwachtheid is ook terug te vinden in de gewelddadige passages van de twee romans. De ex-kleurling is 's avonds rustig aan het lezen wanneer hij plotseling galopperende paarden hoort die het begin van de lynching die hij zal aanschouwen aankondigen. Er zijn verdere symbolische overeenkomsten te herkennen tussen de manier waarop de doodsscènes worden beschreven en de betekenis die deze dragen voor het leven dat de passers in beide boeken leiden.

Clares val uit het raam suggereert een straf voor haar clandestiene poging tot opwaartse sociale. Johnson beschrijft het slachtoffer dat op het punt staat te worden gelyncht als a man only in form and stature, every sign of degeneracy stamped upon his countenance.

Maar hij zou geen volwaardige man meer zijn, vanwege het zwarte bloed dat onder zijn huid verscholen ligt. Het gemak waarmee de passer in aanraking kan komen met geweld reikend van een beledigende opmerking, tot het moeten liegen tegen geliefden, tot fysiek geweld wanneer hij of zij zich in witte, racistische, ruimte begeeft, resoneert eveneens in de doodsscènes die in beide teksten worden beschreven.

Voor de ex-kleurling, [the lynching] was over before [he] realized time had elapsed Johnson One moment Clare had been there Dit essay heeft aangetoond dat deze momenten de onderliggende realiteit van het leven van de passing personages uitdrukken, dat wordt gekenmerkt door verscheidene vormen van geweld.

Wanneer de passer de color line overschreed, bevond hij of zij zich in een wereld die een gewelddadige dreiging uitstraalde. In de blanke samenleving werden passers psychologisch blootgesteld aan de constante druk van het racisme tegen zwarten. Ze waren nooit zeker of en wanneer ze afstand moesten nemen van hun afkomst, wanneer ze een belediging konden verwachten, en deze onzekerheid ging gepaard met de serieuzere dreiging van de uitkomst van hun bedrog.

De abrupte manier waarop de passer zijn of haar emotionele, fysieke dood kon vinden is herhaald in de dood van de gelynchte man en de dood van Clare Kendry, die ook als abrupt worden beschreven in de tekst.

Er bestaat een spanningsveld tussen het passing personage en de benadrukking van raciale trots die in deze periode opkwam. Daarmee wordt allicht een laatste overeenkomst gevormd tussen het leven van de passer en de dood die beschreven wordt in de tekst: Passing romans bestrijken een fascinerende positie binnen de Afro-Amerikaanse canon. Hoewel ze de fictieve en arbitraire normen waarop de categorie ras is gebaseerd blootleggen, onderstrepen ze ook de nog altijd voortdurende aantrekkingskracht die blank zijn en blank worden hebben in de Amerikaanse maatschappij.

Samengaan met de blanke maatschappij werd allicht gezien als een oplossing die goed uitkwam voor sommigen, maar ze werd specifiek veroordeeld door zwarte intellectuelen tijdens de Harlem Renaissance. Het getekende leven van. Deze ontwrichting van geweld, deze manier waarop those unseen offenses committed against the body gestalte krijgen in de tekst, vormt een traditie binnen Afro-Amerikaanse literatuur.

Met deze symbolische functie van gewelddadigheid wijzen The Autobiography en Passing bovendien vooruit naar de belangrijkste zwarte romans van de twintigste eeuw: Wrights boek, gepubliceerd in , wordt gezien als een keerpunt in de Amerikaanse literatuur, de eerste zwarte roman die door een groot blank publiek werd gelezen.

Wrights boodschap is dat het zwarte leven van ontbering en beproeving in het teken staat van geweld, dat Amerikaanse zwarte identiteit an sich alleen kan worden begrepen in termen van geweld.

De hoofdpersoon in Native Son, Bigger Thomas, vermoordt een blank en een zwart meisje en wordt na een heksenjacht nationaal nieuws. I killed em cause I was scared and mad. But I had been scared and mad all my life and after I killed that first woman, I wasn't scared no more for a little while. Toch staat ook dit boek in het krijt bij de thema's van de passing roman: Hoeveel verder de invloed van The Autobiography of an Ex-Colored Man en Passing reikt - in zowel Wright en Ellisons werk als dat van latere schrijvers - vormt een onderzoekswaardig onderwerp, dat evenwel buiten de reikwijdte van dit essay ligt.

Gender, Place and Culture , Paul Laurence Dunbar and the Marshall Circle: Racial Representation from Blackface to Black Naturalism. African American Review , Twentieth-Century Literature Callaloo , Historical and Literary Lynching and Burning Rituals.

Bloomington, Indiana Henderson, C. New York and London New York en London Racially Mixed People in America. MELUS , Bryant, Violence Reconceptualized for Social Work: Social Work , Renaud Camus' verzameld werk begint dwangmatig de vorm van een uitdijend heelal aan te nemen.

Het is een autobiografisch oeuvre waarin hij een verdwijnende beschaving lijkt te willen vastleggen. Een oeuvre ook waarin hij niet schuwt voorbijgangers in zijn leven bij de kladden te grijpen en zaken waarvan hij vindt dat deze de ondergang van beschaving inhouden op een politiek incorrecte wijze aan de kaak te stellen. Arie Jan Gelderblom, die 35 jaar als Neerlandicus verbonden is geweest aan de Universiteit van Utrecht, ontdekte het werk van de Fransman in en is sindsdien aan Camus' levenswerk verknocht.

Zo'n veertig jaar geleden klonk in Nederland dikwijls de klacht dat hier geen biografische traditie heerste: Inmiddels is die schade ruimschoots ingehaald, maar op het gebied van de autobiografie is het Nederlandse landschap, vergeleken met de omringende taalgebieden, nog kaal en leeg, om over het genre van de dagboeken maar te zwijgen.

Hans Warrens Geheime dagboeken waren de uitzondering die de regel bevestigde. Hun verkoopsucces was mede te danken aan de afwezigheid van concurrenten die zich naar kwaliteit en kwantiteit met hem konden meten.

Warrens dagboeken waren overigens voor het merendeel pas jaren na hun teboekstelling geredigeerd en gepubliceerd; de beschreven werkelijkheid, hoe intrigerend soms ook, was bij verschijnen niet meer de actualiteit van de lezer. Wanneer een dagboek daarentegen heet van de naald uitkomt, met een jaarlijkse frequentie, kan het oordeel over het gelezene, zeker als de schrijver duidelijke sociale en politieke standpunten inneemt, makkelijk uitmonden in brede polemieken met de auteur en gevolgen hebben voor zijn maatschappelijke positie.

Zo gaat het tenminste bij een van de belangrijkste dagboekschrijvers in de huidige Franse literatuur, Renaud Camus, wiens Journaux onder per jaar wisselende hoofdtitels zijn leven vanaf minutieus documenteren en incidenteel nog verder teruggaan in de tijd.

Personen worden bij hun ware naam genoemd en niet iedereen is blij met het portret dat Camus van hen schetst. Zijn kritische blik op modes van de dag of zijn spot met de ideologische oogkleppen van zijn tijdgenoten hebben hem niet geliefd gemaakt bij de Parijse spraakmakers, met als gevolg dat hij bij diverse media inmiddels persona non grata is.

Juist dit derde aspect naast het tweede doet in onze calvinistische cultuur vreemd aan. De manier waarop Renaud Camus het verdedigt kan preutse lezers schokken, maar is door en door consequent. Iedereen mag denken wat hij of zij wil en dat ook uitspreken of opschrijven; precies zo vanzelfsprekend zijn de seksuele autonomie van het individu ens de onvervreemdbaarheid van het genot.

In een notendop zijn de belangrijke trekken van de Journaux al te vinden in Tricks, 45 récits uit definitieve editie , met niet vijfenveertig maar zesenveertig hoofdstukken. Roland Barthes schreef er een voorwoord bij. Het is Camus' meest vertaalde boek. De Nederlandse vertaling door Joop van Helmond, Tricks, zesenveertig vertellingen, verscheen in bij de Arbeiderspers en is al lang uitverkocht, maar via internet of bij De Slegte nog wel te vinden.

Ik kocht mijn Franse exemplaar in in een Parijse ramsjwinkel. De omslagfoto van een mooie man had me gelokt en na wat bladeren leek het boek me wel interessant. Thuis liet ik het vervolgens jaren ongelezen in de kast staan, maar toen ik er in aan begon, was ik verkocht, zowel aan deze Tricks als aan hun schrijver. Een trick is het door toeval gedicteerde resultaat, soms teleurstellend en soms geslaagd, van cruisen, het zoeken naar sekspartners door homoseksuele mannen.

De ikpersoon in Tricks, een man van even in de dertig, is onmiddellijk herkenbaar als Camus zelf. Ook Barthes identificeert in het voorwoord Renaud Camus met de verteller, wat niet wil zeggen dat hij hem beschouwt als een auteur die nieuwe betekenissen schept. De schrijver doet weliswaar verslag van zijn avonturen, maar is ondergeschikt aan de almacht van de taal. De taal heft zelfs de scheiding op tussen tekst en realiteit: De werkelijkheid is fictie, wat geschreven is wordt werkelijkheid: Daniel met de helm, de Onbekende in tuinbroek of Jean-Paul de Corsicaan.

De verhalen schilderen de steeds herhaalde queeste die moet uitlopen op de seksuele daad, maar gaan vooral over de context van het genot: Ondanks een ruim assortiment aan erecties en flinke hoeveelheden sperma is Tricks geen pornografisch boek.

Er wordt niets aangedikt of opgesmukt. Het gaat niet in eerste instantie om een hoofdpersoon met zijn lichamelijke avonturen, maar om registratie van de taal waarvan het genot zich bedient. Bij Camus, als leerling van Roland Barthes gepokt en gemazeld in de cultuursemiotiek, zijn de taaluitingen van de partners, in samenhang met hun seksgedrag, verwijzingen naar iets anders: Een paar hoofdtrekken van Renaud Camus als dagboekschrijver dienen zich hier al aan.

Hij heeft grote gevoeligheid en liefde voor taal. Zijn eigen stijl is verzorgd, met een gevarieerde woordkeus en een zorgvuldige syntaxis. De taal van anderen wordt precies waargenomen en weergegeven en verwijst semiotisch naar eigenschappen van degenen die gesproken hebben.

In Tricks blijft het morele oordeel over hen veelal impliciet: In de Journaux echter kan Camus zijn emoties niet meer verbergen: Meestal hoort hij modieuze krompraat. Zijn boosheid daarover heeft hem al heel wat vijanden opgeleverd. Een tweede kenmerk, in Tricks en elders bij Camus, is het belang van liefde, begeerte, genot voor zijn schrijverschap.

De Nederlandse onderzoeker Sjef Houppermans heeft aangetoond dat désir een sleutelbegrip is in dit oeuvre: Camus is er zeer expliciet over, met dien verstande dat seks voor hem iets fundamenteels in het leven is dat beschrijving verdient, maar dat niet thuishoort in een sfeer van verbod, stiekemheid, gêne, aanstellerij of ohlàlà met een vette knipoog. Seks is geen transgressie, geen normoverschrijding. Seks is er, en wel om genoten te worden.

De lezer van de Journaux is er veelvuldig getuige van, zij het veel minder in de delen van de laatste jaren, nu de auteur in de jonge geschiedenisdocent Pierre een vaste relatie gevonden heeft.

Al in Tricks, voortgekomen uit eigen ervaringen, komt, ten derde, een obsessie van Camus naar voren die nog sterk zal aangroeien: Zonder die drang houdt geen enkele dagboekschrijver het vol, maar hier is de productiviteit beslist fenomenaal: Camus verafschuwt de alles verslindende populaire cultuur om hem heen en roept tegelijkertijd: Ik weet nog hoe anders het vroeger was, ik ben er werkelijk bij geweest, ik heb niet 1 Sjef Houppermans, Renaud Camus érographe, Amsterdam Het vastleggen van de eigen levensfeiten - wanneer hij naar een cd luistert, noteert hij de datum op de cassette - is veel meer dan de geheugensteun van een individu.

Het is de documentatie van een exemplarisch bestaan, van een levenshouding en een beschaving die gedoemd zijn te verdwijnen en waarvan een der laatste overlevenden probeert te redden wat er te redden valt. Tegelijk zijn ze evenzoveel strelingen voor het lichaam, want rivieroevers en middeleeuwse stadswallen zijn natuurlijk ook de plaatsen waar jonge mannen lopen: Journal d'un voyage en France is de opmaat tot de serie jaarlijkse Journaux die in zal beginnen met Journal romain over de periode Het is tegelijkertijd de schakel in Camus' oeuvre die Tricks verbindt met de reisboeken van de laatste jaren, zoals de - seksueel kuise - serie over kunstenaarshuizen Demeures de l'esprit.

Het laat ook goed zien hoe Camus zich verhoudt tot die twee andere grote homoseksuele Franse dagboekschrijvers van de twintigste eeuw: André Gide en Julien Green.

De sterkste verwantschap is die met Gide. Ook bij Gide spelen landschappen een rol in liefdesavonturen waarover met voor zijn tijd vergaande openheid wordt gesproken.

Bij Green daarentegen is de lichamelijkheid vrijwel geheel verdrongen: Gide was, zeker tijdens zijn reizen in Noord-Afrika, een cruiser. Julien Green en tricks is een ondenkbare combinatie. Van begin oktober tot eind december verblijft Renaud Camus in Rome. Hij heeft de Prix de Rome gewonnen van de Franse Academie in de eeuwige stad, die hem het recht geeft op een verblijf in de Villa Medici, de zetel van de Academie op de rand van de Pincio.

Als tegenprestatie moet hij een kroniek van zijn verblijf schrijven. Dat wordt het Journal romain, bladzijden dik, waarin veel thema's uit latere dagboeken voor het eerst in volle omvang verschijnen. Natuurlijk is er het immense genot in een prachtige stad te zijn.

De schrijver woont in een paviljoen in de tuin van de Villa; als hij zijn ramen opent, ligt Rome aan zijn voeten. Op zijn programma staan intensieve verkenningstochten langs kerken, fonteinen, monumenten en musea, en na zonsondergang langs de plaatsen waar de jongens lopen. In het dagboek noteert hij alles: Dat laatste gebeurt eigenzinnig maar deskundig, en altijd in relatie tot de impressie op het eigen gemoed.

Welk schilderij zou ik uit deze zaal naar huis willen meenemen? Overigens komt in deze notities Camus' ongeschiktheid voor oppervlakkig sociaal verkeer genadeloos aan het licht. Beschrijvingen van gekibbel op de Academie positioneren hem als een buitenstaander die zich ergert aan benepen karakters en gewichtigdoeners onder.

De Romeinen komen er niet veel beter af: Altijd, en volgens Camus meer dan in Frankrijk, prevaleert in Rome het kleinzielige eigenbelang boven het algemeen welzijn. Burgerzin bestaat er niet.

Het algemeen heersende egoïsme heeft het karakter van agressieve onverschilligheid tegenover anderen: Als ze last van me hebben, is dat hun probleem.

Geen rekening houden met de ander: Gelukkig zijn er in Rome nog enkele individuen die een tegenwicht tegen de ergernis bieden, zoals de behaarde, sexy, attente Egidio. Seks onder het open raam met uitzicht op de koepels van Rome en bij muziek van Marin Marais herstelt de balans van het gemoed.

En steeds zijn andere mensen er de oorzaak van. Het stroeve contact met de medemens De talrijke personen in de Journaux per deel vindbaar via registers kunnen we indelen door denkbeeldige cirkels om de auteur heen te trekken. Het middelpunt is hijzelf, naar waarheid volgens eigen zeggen schrijvend over alles wat hij denkt, voelt en meemaakt. Tot zijn kern naderen maar weinigen: Een van de heftigste en tevens minst bevredigende affaires is die met de schrijver Farid Tali in , gedocumenteerd in het journal voor dat jaar: Inmiddels heeft Pierre hen allemaal vervangen: Sinds de komst van Pierre wordt de eigen seks niet meer in detail gedocumenteerd, maar slechts terloops aangeduid.

Kritiek op Pierre klinkt zelden of nooit en datzelfde kan gezegd worden van enkele heel goede vrienden, zoals de oude arts-mecenas Jean Puyaubert die in overlijdt, de filosoof Alain Finkielkraut, reisgenote en medewerkster Jeanne Lloan, en vooral Flatters, oftewel de schilder Jean-Paul Marcheschi.

Voor het eerst ontmoet als de trick Jean-Paul de Corsicaan, ontwikkelt Flatters zich tot de beste vriend op wiens hulp en oordeel altijd een beroep kan worden gedaan.

Dagelijkse telefoongesprekken onderhouden het contact. Camus, zelden verlegen om een eigen mening, sluit zich dikwijls aan bij de psychoanalytisch gekleurde opvattingen van Marcheschi. Wie politicus Y werkelijk is? Kijk maar naar mevrouw Y en je weet het. De Leuvense literatuurwetenschapper Jan Baetens, een van 's werelds beste kenners van het werk van Camus, heeft laten zien hoe sterk deze vriendschap wortelt in gemeenschappelijke ideeën over het kunstenaarschap.

Jan Baetens en Charles A. Baetens was de eerste die ooit een wetenschappelijke monografie over Renaud Camus publiceerde: Études camusiennes, Amsterdam Burke is als concrete persoon niet meer in het vizier en treedt alleen op in herinneringen en dromen, maar zijdelings blijkt dat zowel de relatie als de breuk met hem traumatisch waren. Jarenlang wordt hij alleen met X aangeduid.

Pas in de recentste delen komt zijn echte naam voor, in dezelfde tijd dat Camus zijn eigen agenda's uit en is gaan uitwerken en uitgeven Journal de Travers I en II, Zeer problematisch is ook de verhouding met Camus' moeder. Na de dood van zijn vader begint het appartement van de eigenwijze oude mevrouw Camus steeds verder te vervuilen. Het is fascinerend om te lezen hoe ze haar ouderdom en haar vervuiling zelf ontkent, blijft goochelen met grote sommen geld die ze niet bezit en iedereen om zich heen weet te manipuleren, inclusief haar eigen zoon.

Camus neemt haar mee op reis, laat haar lange perioden logeren, ergert zich bont en blauw, maar waagt nooit een openlijk conflict, terwijl ze tot het einde van haar leven toch de belangrijkste pijlers van zijn identiteit botweg negeert: Ze sterft in Een ruimere kring bevat de vrienden, kennissen en zakelijke relaties zoals het gewone sociale verkeer die oplevert.

Hier beginnen de problemen. Enerzijds beschouwt Camus zichzelf als een arbiter elegantiarum: Anderzijds kan hij niet converseren over futiliteiten en meent hij dat hij bij publiek optreden zelden een goed figuur slaat en steevast de verkeerde dingen zegt. In de dagboeken wordt de teleurstelling over eigen wanprestaties spoedig gecompenseerd met kritiek op de medemens: Mild is hij daarbij zelden en ook zelfironie hoort niet bij zijn sterkste eigenschappen.

De kritiek op de imperfectie van de ander krijgt weldra het karakter van een persoonlijke aanval. Het gebrom en gemopper daarover, de welluidende verwerking van constant gevoelde irritatie, is de basso continuo van de Journaux. Met zijn vriend Flatters is Renaud Camus het erover eens dat de huidige wereld niet meer hecht aan de waarde van het woord: Het zal niet verbazen dat de dagboeken menig bewijs aandragen voor deze stelling.

En en passant leert de Nederlandse lezer dat het in Frankrijk precies zo gaat als hier: Aan stijl heeft niemand een boodschap. Niet de regels en de traditie bepalen de norm van de cultuur, maar de waan van de dag. Ook met gebroken beloftes heeft Camus heel wat te stellen. De lezer weet al lang dat hij - voorzichtig uitgedrukt - slecht met geld kan omgaan en ziet de problemen al opdoemen voordat de schrijver het zelf in de gaten heeft. Jarenlange kwesties zijn het gevolg, bijvoorbeeld met malafide installateurs die hem ondeugdelijke warmtewisselaars aansmeren voor de verwarming van zijn kasteel zie L'Isolation.

Onbeschoftheid, egoïsme, lelijkheid en vernieling overal. Deze grote déculturation komt, als we Camus kort parafraseren, door het verdwijnen van een sociale klasse, de haute bourgeoisie met haar normen van stijl en beheersing. De spraakmakers van het moment, de publieke figuren van de media en het openbare debat, kennen die oude beschaving en haar tradities niet meer. Hun moraal en esthetiek zijn door en door gemakzuchtig en kleinburgerlijk en uiterst politiek correct bovendien.

Ze gaan prat op jezelf zijn, maar weten niet wat burgerzin betekent. Ze verkwanselen de taal en zijn niet trots op het culturele verleden van hun natie, beschouwen de multiculturele samenleving als een zegen en zijn bang voor onderscheid en selectie op basis van kwaliteit. Iedereen praat iedereen na, waardoor de ruimte voor debat almaar slinkt en de heersende ideologie een ware dictatuur wordt.

Zelfs journalisten in kwaliteitsmedia als Le Monde lijken de ogen te sluiten voor problemen die samenhangen met urbanisatie, immigratie en etniciteit. Camus beschouwt hen allemaal als amis du désastre, vrienden van de ondergang, die niet zoals hij zullen wenen als de Franse cultuur verdwijnt. Dát ze met zulke lieden aan het roer zal verdwijnen, lijdt voor hem geen twijfel. Dat zijn natuurlijk geen meningen die sociaal kapitaal genereren.

Een serieus conflict brak in uit naar aanleiding van de verschijning van La campagne de France, het dagboek over Op 17 februari van dat jaar had Camus, luisterend naar de radio, zijn gedachte genoteerd dat hij het vreemd vond dat de joodse medewerkers van een algemeen cultureel programma voornamelijk of alleen maar joodse onderwerpen behandelden. Het was toch geen specifiek joods programma?

Zijn vijanden zagen hun kans schoon en nagelden hem meteen aan de paal als een reactionaire antisemiet, erger dan Hitler, die onmiddellijk monddood moest worden gemaakt, omdat hij zou vinden dat er teveel joden waren. Waren de programmamakers geen joden geweest, maar Basken, protestanten of homoseksuelen die hun eigen stokpaardjes bereden, dan had Camus op precies dezelfde manier gereageerd.

Er volgde een intensieve perscampagne tegen de volksvijand, doorweven met verdraaide citaten. Voor opiniemakers en media is Camus sindsdien een paria, maar wie de betreffende teksten over deze affaire zorgvuldig naleest zie hieronder , ontkomt niet aan de indruk dat het ging om een afrekening door een zelfingenomen elite die zich graag.

De beste manier om hem te vernietigen was hem te brandmerken als racist. Het boek verscheen in een nieuwe editie waarin de gewraakte passages waren vervangen door wit.

Internet en een uitdijend oeuvre De optimale vrijheid van het individu wordt bij Camus alleen begrensd door de grondregel van iedere beschaving: Het is die vorm van beschaving die hij in razendsnel tempo ziet verdwijnen achter de horizon van de geschiedenis.

Restanten ervan zijn misschien nog te vinden in ongerepte landschappen of oude gebouwen; zijn zoektocht daarnaar is het volgen van een spoor terug, met de blik op het verleden.

In een ander opzicht kijkt Camus evenwel ver vooruit. Als weinig anderen weet hij de mogelijkheden van internet voor zijn kunstenaarschap uit te buiten, zowel voor zijn fictie als voor de dagboeken.

In verscheen, nog in gedrukte vorm, P. Het bladzijden tellende boek bestaat uit korte of langere paragrafen, bijvoorbeeld losse opmerkingen, advertenties, gedachten, kleine essays, lijstjes of uitroepen, vol interne en intertekstuele verwijzingen, noten en aantekeningen. Er is uit dit mengsel van intertekst en paratekst wel een verhaal te destilleren met autobiografische trekken, maar wat het boek vooral doet is het doorbreken van de lineaire narrativiteit: Vandaar de oproep in paragraaf 1: Ne lisez pas ce livre!.

Inmiddels maakt Camus op zijn website 3 een digitale editie van P. Bovendien worden lezers uitgenodigd zelf per mail op annonces te reageren. Deze Vaisseaux brûlés Verbrande schepen telden bij laatste raadpleging paragrafen en daarmee is het einde nog niet bereikt, want het project appelleert aan Camus' plezier in groeiende en vervloeiende woordvelden, ongebreidelde annotaties en het eindeloos herlezen en herzien van zijn teksten.

Op dezelfde website blijkt ook het autobiografische project vrijwel ongelimiteerd te groeien, zij het zonder het gemopper en de welluidende volzinnen van de in boekvorm gepubliceerde Journaux.

De rijkelijk voorhanden informatie is vooral feitelijk. Onder het hoofdje Le jour ni l'heure De dag noch de ure vindt men er Camus' familiegeschiedenis in jaarlijkse kolommen vanaf ; voor zijn eigen leven staan er, zo mogelijk per dag, korte notities van de gebeurtenissen en verrichtingen, in de laatste jaren aangevuld met vele zelfgemaakte foto's.

Onderwerp, plaats en tijd van deze foto's worden zorgvuldig geboekstaafd. De lezer van de dagboeken vindt aldus niet alleen het ruwe materiaal, maar ook nog een exact gedocumenteerde visuele verdieping. De links liens op de site voeren nog verder en leiden onder meer naar de omvangrijke collectie foto's die Camus met dagelijks ritme op de fotosite flickr publiceert en in di- 3 geraadpleegd op 28 november Een belangrijke lien is voorts die naar de Société des lecteurs de Renaud Camus, het actieve genootschap van zijn lezers.

Wie bijvoorbeeld wil weten of de schrijver ooit in Boedapest is geweest en er de warme baden heeft bezocht, en zo ja wanneer, heeft met een paar muisklikken de gewenste verwijzingen naar de dagboeken gevonden. En uiteraard zijn ook de documenten van de Affaire Camus uit via een eigen link allemaal terug te vinden. Het is hypermodern, maar ook hoogst paradoxaal. De door Camus bewonderde cultuur van de haute bourgeoisie bestond immers bij gratie van de alom erkende norm: Zelf doorbreekt hij nu in zijn activités webmatiques internetactiviteiten consequent de grenzen tussen hoog en laag, tekstsoorten en -niveaus, en laat hij zijn foto's meedrijven op de nooit meer in te dammen flux van het internet.

De teksten groeien en tarten een lineaire manier van lezen. Een ook maar enigszins definitieve afbakening van het oeuvre is hiermee onmogelijk geworden. De samenhang ligt bij de persoonlijkheid van de maker, die enerzijds zijn leven en ideeën tot in de geringste details documenteert, maar anderzijds zijn auctoritas over de eigen productie voor een deel afstaat aan de digitale gebruikers van nu en straks.

Voor een auteur die zich zo sterk baseert op het eigen leven is dat een gedurfde stap. Wat gebeurt er met de persoonlijkheid als de tekst en het beeld waaruit ze bestaat, manipuleerbaar worden? Alleen Camus' uitsluitend als boek gepubliceerde titels ontsnappen voorlopig aan zo'n fragmentering.

De tegenkanting van sommige media heeft niet verhinderd dat Camus op boekenplank en beeldscherm volop aanwezig is. Hijzelf spreekt niet zelden van zijn grafomanie: Hij moet ook fotograferen. Hij moet vastleggen, om zijn bestaan te documenteren en de herinnering levend te houden aan een verdwijnende beschaving. Zowel zijn woorden als zijn beelden wil hij publiceren, zo volledig mogelijk, op papier en digitaal, met precieze annotaties en verwijzingen.

Zijn legendarische geldgebrek wordt geëvenaard door chronisch tijdgebrek. Dat zal niet snel veranderen nu zijn oeuvre het karakter heeft aangenomen van een uitdijend heelal. Tricks, zesenveertig vertellingen, Amsterdam Camus, R. Gerofabrek Al B Gouda Kaar? K Cl 3K K12Ï4 " k ! H34 Chrysler C 7? Zondagmddag 19 Jan twee uur Zondagavond 19 Jan half acht Het zeer amusante bljspel: Ooooooooo z i t dat z o!!!!!!

K a b i n e t s s t a n d p u n t Nationaal Samenwerkingsprogramma. Beschermde monumenten in de gemeente Utrecht Adres huisnummer Postcode soort monument A. Deze lijst maakt het mogelijk de tijdens de workshop Graven om te Weten bestudeerde tablet te vertalen. Elke dag het zonnge leven Zomer en wnter, lente en herfst: In de overdekte bnnentun kunt u het hele jaar door endeloos ontspannen te mdden van groen,. Atly haald allrl arobath tor ut mt zj paard.

Ht rugbouw va Phlp Atly Hj otdkt dat tru. P sl me ;; G.. Combatorek groep Tragsweeked ovember Theore De opgave deze hadout hebbe allemaal wat te make met éé of meer va oderstaade oderwerpe Belagrjk bj het make va opgave s om et allee de theore de je ket.

Categorie 1a Woorden met a Groep 3 Ik schrijf op wat ik hoor. Z stuu p 14 m bf bumst v Rttm st. Utgeest 28 Me Geachte Voorztter en Commsseleden Vanwege neuwe ontwkkelngen n verband met het verwjderen van de scootmobelen ut het atrum van De Slmp wl k dt n de GGZ-vergaderng nogmaals onder uw aandacht.

Weterngs ollegevergaderng 5 november 20 3 nlchtngen A. Kes de work-out de past bj jouw lchaamsvormen en je zull zen: Verklaring kolommen Tape Lite kolom naam inhoud mogelijke waarden grootte verplicht? Natuurljk wlt u dat uw producteproces soepel verloopt. Want met de wormwelreductoren van Trston kest u voor langdurge. Vsp 04 D kuswoo H aa s. E ook oo voo was jaa éé a v. D was w waaop Hj a. Vsp 04 D kuswoo D w va. Avod voor bworscommsss 13 ovmbr Prormm Wlkom! Frs v Dusscho Tom v d Br 2: Wat heb je gsteren gedaan?

Combatore-mx groep Tragsweeed, ovember 0 Theore De opgave deze hadout hebbe allemaal wat te mae met éé of meer va oderstaade oderwerpe Belagrj bj het mae va opgave s om et allee de theore de je et goed. Datum vergadenn Nota openbaar: De nieue efficiënie in e beonfabriek iconor Nie r nie iner. He eare sys kan sava als e bouijze voor e 21se u: Met Homeonnect kan uw vaatwasser veel meer estuur uw hushoudapparaat vanaf drect van onderweg en houd meer tjd over voor dngen de u werkeljk belangrjk.

Beroepsregstrate en vooraanmelden voor beroepsregstrate n de jeugdhulp en jeugdbeschermng Inhoudsopgave Werk jj n de jeugdhulp of jeugdbeschermng? Bjvoorbeeld n de ggz? Ben je socaal werker? E2H, print geschikt voor 2x 24V motoren Druk op enter, loop met de pijltjes toetsen door het menu wanneer u bij het juiste programma bent bevestigt u dit met enter, u gaat d.

Waardeoverdracht Uw opgebouwde pensoen meenemen naar uw neuwe pensoenutvoerder In deze brochure 3 4 5 6 Gefelcteerd! Een neuwe baan Wel of net kezen voor waardeoverdracht? Vergeljk de regelngen Hoe waardevast. Codes Als toepassng van vectorrumten over endge lchamen kjken we naar foutenverbeterende codes.

We benutten slechts elementare kenns van vectorrumten, en van de volgende functe. Onder terugzendng van den bref, mj gezonden bj Uw apostlle dd. Cats Den Haag, ~ '' Kenmerk: Z vm mk Ad Hd jdjk md d bkb. Bjlage 3 Rapportage rscoanalyse busledngen 0.

Veola Water Solutons 81 Technologes b. Deze atomen zijn zelf ook weer opgebouwd uit. Het s net zo gebrukeljk om voor klene jachten een sleepproef te laten utvoeren. Zo'n proef s duur en daardoor vaak net rendabel. Toch loont een sleepproef de moete. Aan de hand ervan kunnen bj voorbeeld. Een levensloopregelng voor Neuwe benaderng - en nformatebevelgng De gebruker van een nformatesysteem streeft naar contnuïtet.

De ongestoorde werkng van s hervoor essenteel. Maar wat weet de gebruker van. Daar vogn w nu ht vrsrn van rn mt foam kl bj. En gwldg cratv actvtt waar j all kantn m. Lv v fw, pg, z,. Uniek wonen in de Valuwe, Cuijk 26 huurappartementen en 11 huur eengezinswoningen aan de Goudenrijderstede, Valuwsedijk en Wonen in het hart van de Valuwe Als oudste uitbreidingsk van Cuijk kenmerkt de.

Neweg Rdvrtel An de qeeterd nderwerp: Xnledng n het llegeprgr Hamonie Okest Vleuten Plaats: Ajan van Gaasbeek Divisie: Er zjn h d rkrchn n r zjn k h d LKP- rkrchn.

W hbbn n h fjn ch. Er zjn pr v rkrchn!! Nieuwe Staatsleening, groot millioen gulden. Met een rente van 4 pct. Weergave met pagina beginnen:. Download "Nieuwe Staatsleening, groot millioen gulden. Willem de Vos 5 maanden geleden Aantal bezoeken: Uitleg Toerklas s e 1e traject 42e Nacht van Venlo K a b i n e t s s t a n d p u n t Nationaal Samenwerkingsprogramma Nadere informatie. Rijks- en Gemeentelijke monumenten december Beschermde monumenten in de gemeente Utrecht Adres huisnummer Postcode soort monument A.

Lekker puzzelen en lekker met taal bezig zijn. Ria van Adrichem Leonie van de Wetering. B e Nadere informatie. Elke dag het zonnige leven Elke dag het zonnge leven Zomer en wnter, lente en herfst: In de overdekte bnnentun kunt u het hele jaar door endeloos ontspannen te mdden van groen, Nadere informatie.

Behoort bij schrijven no. Ht rugbouw va Phlp Atly Hj otdkt dat tru Nadere informatie. Geef alarm druk alarmknop in, verwittig uw contactpersoon Geef alarm druk brandknop in, verwittig uw contactpersoon 0. Beschermde monumenten in de gemeente Utrecht.

Sinterklaasje bonne bonne bonne. GE l« Nadere informatie. Combinatoriek groep 2 Combatorek groep Tragsweeked ovember Theore De opgave deze hadout hebbe allemaal wat te make met éé of meer va oderstaade oderwerpe Belagrjk bj het make va opgave s om et allee de theore de je ket Nadere informatie.

Ik schrijf op wat ik hoor. De Tweede Wereld oorlog. I 2 z ms v ms hbb Nadere informatie. Aan de Verenigde Vergadering. Combinatoriek groep 2 Combatore groep Mx: Uitgeest 28 Mei

NATTE GEILE VROUWEN GEILE NATTE KUT